Geplaatst in Personal

Curlingouders

De metafoor ‘Curling-ouders’, bedacht door de Deense psycholoog Bent Hougaard, slaat de spijker op zijn kop. Hij bedoelt hiermee de ouders die proberen, net als in de curling-sport, alle obstakels op het levenspad van hun kind weg te vegen. Uit liefde voor hun kind wordt, onder het mom van ‘kinderen worden al snel genoeg groot’, alles wat ook maar enig sinds kan leiden tot frustratie bij het kind weggepoetst.

Daar waar kinderen vroeger met weer en wind zelf naar school moesten fietsen worden zij nu gebracht. Als Sophietje verdrietig is omdat zij niet uitgenodigd is op het verjaardagsfeestje van haar klasgenootje dan belt mama toch gewoon even met de moeder van de jarige. Het gaat in sommige gezinnen zelfs zo ver dat de kinderen bepalen wat er gegeten wordt en hoe laat zij naar bed gaan.

In de vele jaren dat ik werkzaam ben geweest als kleuterjuf heb ik ouders erg zien veranderen. Ik kreeg steeds meer te maken met de zogeheten ‘Curlingouders’. Zo wilde een groepje ouders, notabene de ouders van de meest populaire kleuters, dat er geen uitnodigingen meer in de klas uitgedeeld zouden worden. Dit zou zielig zijn voor de kinderen die nooit uitgenodigd worden voor kinderpartijtjes. De grap is dat zij even vergeten dat dit leed niet weggehouden kan worden van kinderen. Alsof kleuters niet doorhebben dat er een feestje is als er een clubje klasgenootjes na schooltijd ingeladen wordt in een bakfiets.

Of ouders die bij het brengen, in het bijzijn van hun kind, melden dat hun Ollie vandaag niet zo lekker is en dat ik kan bellen mocht het niet meer gaan. Drie keer raden wat Ollie komt vragen als papa en mama uit het zicht zijn. Steevast reageer ik hierop met: ‘Ga nog maar even lekker spelen en als het echt niet gaat dan hoor ik het graag.’ Geloof mij dat, tot de eerste volgende tegenslag zich aandient, Ollie niet meer bij mij zal komen.

Zo ben ik een keer door een vader verweten dat ik zijn dochter zou hebben genegeerd. Om kinderen te leren omgaan met uitgestelde aandacht en om niet horendol te worden is één van mijn regels dat ik met een kind praat wanneer ik het aankijk. Ik zou zijn dochter hebben laten wachten toen ik in gesprek was met een andere kleuter. Om het meisje niet volledig te negeren legde ik mijn hand op haar schouders, maakte het gesprekje af en richtte mij vervolgens tot haar. Dit vond vader onaanvaardbaar.

Sinds een aantal jaar heb ik geen eigen vaste groep meer maar werk ik als inval-leerkracht. Ik heb nu minder vaak te maken met de Curlingouders zelf, maar kom ik het gedrag nog wel tegen bij de kinderen. Soms sta ik echt versteld. Zo had ik een grietje (10 jr) gewaarschuwd dat wanneer zij zich opnieuw niet aan een regel zou houden ik haar naar een hogere groep zou sturen. Op het moment dat zij zich wederom niet aan deze afspraak hield pakte ik haar leesboek van haar tafel en sommeerde ik haar om mee te lopen naar de andere groep. Haar reactie: ‘Maar ik heb geen zin om dit boek te lezen!’

Bij mijn laatste inval klus had ik een zes jarige jongen in mijn groep die moeite heeft met omgaan met teleurstellingen. Om hiermee te oefenen had ik willekeurig papier in verschillende kleuren uitgedeeld voor een opdracht. Kinderen mochten van mij onderling ruilen met kinderen uit hun eigen tafelgroepje. Laat nu net het kind waarmee dit jongetje wilde ruilen niet willen ruilen van kleur. Dit leidde tot een uitbarsting van schreeuwen. Bij een ander incident vroeg deze desbetreffende jongen of ik hem wilde helpen om iets in zijn tas te stoppen. Op mijn reactie ‘Ik denk dat jij dat zelf wel kan en anders mag je een ander kind om hulp vragen.’ floepte hij er ‘sufmens’ uit. Hier ligt voor mij een duidelijke grens. Gezien mijn functie als inval-leerkracht leek het mij handig om dit incident te delen met de directrice, een jonge dertiger. Ik vind het belangrijk dat een kind weet dat hier mijn grens ligt en dat het op zo’n moment even niet welkom is in de klas. De directrice was het hier niet mee eens en vergoelijkte het gedrag met het feit dat hij nog klein is en dat hij uit frustratie had gereageerd. Ga er maar aanstaan als dit gedrag niet in de kiem gemoord wordt en deze jongen straks in groep 8 zit. Het geen duidelijke grenzen stellen is niet alleen heel onveilig voor het kind, maar ook voor mij als leerkracht. Uiteindelijk, vier gelijksoortige incidenten verder, kwamen de directrice en ik tot een overeenkomst. Wanneer hij weer brutaal zou zijn zou ik hem, met een zandloper van 5 min, uit de groep mogen sturen. Hij is hierna nog éénmaal brutaal geweest.

Opvoeden met fluwelen handschoenen verhindert kinderen om uit te groeien tot evenwichtige, gezonde, prettige volwassenen. Opvoeden is vooral je kind leren ‘het zelf te doen’ waardoor het niet alleen leert zelfstandig te worden maar vooral ook dat het leert om te gaan met teleurstelling, impuls-beheersing, uitgestelde aandacht, verdriet en tegenslag. De kindertijd is juist de tijd waarin een kind, in de veilige omgeving van zijn opvoeders, hiermee kan oefenen, zodat het op latere leeftijd kan dealen met de tegenslagen en teleurstellingen die bij het leven horen. -by Bregje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s