Geplaatst in Personal

Lieve Marieke,

Wat was ik teleurgesteld dat juist jij, mijn hartsvriendin van vroeger, niet op de reünie van de basisschool aanwezig was. Ik had mij er zo op verheugd jou weer te zien. Vanaf de kleuterschool waren wij onafscheidelijk. Zag je jou dan zag je mij en andersom. Niet alleen op school maar ook daarbuiten. Beiden hadden wij geen andere vriendschappen, wij hadden elkaar. Na de basisschool ging ik verhuizen en scheidden onze wegen.

Wij hebben in de jaren daarna nog enkele malen contact gehad. Ondanks dat wij elkaar uit het oog verloren waren zat jij nog altijd in mijn hart. Altijd op 24 mei, jouw verjaardag, dacht ik aan jou en vroeg ik mij af hoe het met je zou gaan.

Na de reünie wist ik je e-mailadres te achterhalen. Ik zette je naam op mijn to-do list. Ik zou je in de kerstvakantie mailen.

Marieke ik had nog zo graag met jouw willen terug kijken op onze jeugd, je willen laten weten hoe belangrijk onze vriendschap voor mij was en ik had willen weten hoe het jouw verder was vergaan in het leven.

Wie had dat kunnen bedenken … ik was te laat. Een paar dagen na kerst werd je gevonden in je apartment. Net als bij je zus, had je hart het begeven. Men was jou gaan zoeken omdat je niet was komen opdagen op je werk en dat terwijl je daar altijd zo accuraat en toegewijd was.

Lieve Marieke, had ik je toen maar meteen gemaild…. -by Bregje

Mijn gedachten gaan uit naar jouw moeder, je zussen en broer Andries.

Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice IX feestdagen

Wat ‘the most wonderful time of the year’ zou moeten zijn, vind ik de moeilijkste tijd van het jaar.

Ik deel hier mijn verhaal niet uit verwijt of om medelijden te wekken, maar meer om begrip en steun te krijgen voor wat mijn onvervulde kinderwens met mij doet. Kinderloosheid is iets blijvends, iets wat niet zal verdwijnen, hooguit zal veranderen. Keer op keer word ik geconfronteerd met gebeurtenissen die aan mij voorbij gaan. Dit kunnen grote dingen zijn zoals geboorte, afstuderen of straks oma worden, maar juist ook de alledaagse oh zo gewone dingen als je kind instoppen, de armpjes om je heen als het gevallen is, de trotst en de vertedering die je als ouder voelt. Gemis wat altijd blijft bestaan.

De decembermaand is een periode waarin het gezin centraal staat en alles draait om het gezellig samen zijn. De media speelt hier handig op in. Je wordt voortdurend geconfronteerd met gezellige plaatjes van kinderen met rode koontjes tijdens sinterklaasavond en families aan het kerstdiner.

Vrienden worden opgeslokt door alle activiteiten met hun gezin waar ik als vrouw zonder kinderen niet bij hoor: Sint Maarten, de intocht van Sinterklaas, surprises maken, pakjesavond en het kerstdiner op school met aansluitend de eindejaarsborrel voor de ouders.

En als kers op de taart het kerstdiner met mijn eigen familie. Tuurlijk hoor ik daarbij. Maar als je bedenkt dat alleen al mijn oudste ‘broer’ met zijn gezin ondertussen het gezelschap met z’n achten vertegenwoordigt, terwijl ik alleen kom, dan kan je je voorstellen dat dit mij niet in de koude kleren gaat zitten.

Tweede kerstdag ga ik lekker met een dierbare vriendin trainen en mag ik alle opgebouwde spanning en frustraties eruit slaan. Wat zal ik blij zijn als ook oud en nieuw voorbij is en het weer 2 januari is.

Voordat mijn vrienden kinderen kregen gingen wij met oud en nieuw altijd uit met z’n allen. Inmiddels blijft eigenlijk iedereen thuis en viert de jaarwisseling in gezinsverband met vrienden of buren met kinderen in vaak dezelfde leeftijdscategorie als hun eigen kroost. Niemand vindt dat raar of heeft daar een oordeel over. Als ik het zou vragen, zou ik mij naar alle waarschijnlijkheid zo kunnen aansluiten, maar gezien ik de hele week al grieperig ben, blijf ik eigenlijk liever thuis. Al weet ik intussen uit ervaring dat ik mij dan wel zal moeten wapenen tegen de oordelen van anderen.

Oud en nieuw is onderhand een zwaar overrated feestje geworden wat overigens niet betekent dat het niet gezellig kan worden. Maar geef ze de kost die de tijd tot middernacht uitzitten om klokslag 12:00 elkaar in de armen te vallen en gelukkig nieuwjaar te wensen om vervolgens zo snel mogelijk hun bed in kruipen.

Uitgaan heb ik in mijn leven meer dan voldoende gedaan, dat mis ik zeker niet. Stiekem wil ik niks liever dan met een eigen gezinnetje de jaarwisseling vieren, maar die keuze is er niet. De keuze is dus of mij aansluiten of alleen thuisblijven met de jaarwisseling. Welke keuze ik ook maak het blijft een beladen moment waarop de pijn, het verdriet, de leegte en het gemis extra zwaar valt. -by Bregje

Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice VIII ‘geluksmomentje’

Vrijdagmiddag tegen tweeën in groep 5. De kinderen moeten nog een half uurtje zelfstandig werken en daarna is er tijd voor een creatieve opdracht. Wanneer ik tijdens mijn ronde langs alle tafeltjes bij Alex kom geeft hij aan geen zin meer te hebben om te werken. We hebben een kort gesprekje over wat hij en ik wel en niet leuk vinden en soms toch moeten doen. Helaas bestaat het leven nu eenmaal niet alleen maar uit leuke dingen.

Alex vertelt mij dat hij eigenlijk nooit zin heeft om naar school te gaan, behalve de vrijdag. Nietsvermoedend vraag ik hem waarom hij wel graag op vrijdag naar school gaat. ‘Omdat jij er dan bent.’ Ik geef hem te kennen dat ik het ook fijn vind dat hij er is.

Wanneer ik even later naar hem kijk zie ik hem geconcentreerd werken. -by Bregje

Geplaatst in Personal

Wat zou jij doen?

Dat Amsterdam kampt met een groeiend lerarentekort is niemand vreemd. Vorige week heeft de eerste basisschool zijn deuren moeten sluiten.

Met name op de zogeheten achterstandsscholen is het tekort groot. De nood is zo hoog dat scholen door overmacht klassen samenvoegen of niet in staat zijn om een bevoegde leraar voor de klas te zetten. Geloof mij dit zijn geen uitzonderingen.

Zo stond ik gisteren voor een groep die de afgelopen weken al verschillende invallers had gezien. Op dagen dat er niemand beschikbaar is wordt de groep opgevangen door een assistent, niveau 3. Een schat van een meid, met hart voor de kinderen, maar duidelijk niet bekwaam.

Door het nijpende tekort loopt de werkdruk van de leerkrachten nog meer op met als gevolg dat hun weerstand afneemt. Ga er dan maar aan staan om geen klassen naar huis te sturen bij het uitbreken van een griepepidemie. Dat er snel iets moet gebeuren zal duidelijk zijn. Maar wat?

Vandaag kreeg ik een mail van de gemeente Amsterdam dat ik in aanmerking kom voor een gratis griepprik. Niet omdat ik qua gezondheid of leeftijd in de risico groep val maar puur omdat de gemeente hoopt hiermee de gevolgen van de griepgolf voor de scholen en leerlingen te beperken.

Een druppel op een gloeiende plaat. Zou jij je laten inenten? -by Bregje

Geplaatst in Personal

Ieuwwww!

Ieuwwwww

Momenteel kan de temperatuur in Valencia oplopen tot zo’n 42 C. Gelukkig heeft mijn verblijf een lift. Gezien mijn appartement op de zesde verdieping zit is dit zeker geen overbodige luxe. Al is deze lift op-zichzelf alles behalve luxe te noemen. Met passen en meten pas je er net aan met z’n drieën in. Het is een lift van het ouderwetse kaliber. Zo één die nog door een katrol aan de buitengevel omhoog wordt gehesen. Letterlijk een hysbakje, zoals de Zuid-Afrikanen een lift noemen.

Hoe geweldig zou het zijn als deze lift kon spreken en dat het ons in ‘geuren en kleuren’ zou kunnen vertellen wie haar gebruikers zijn, ieder met hun eigen verhaal. Maar helaas. Wat de lift wél kan, mede door de afmeting en de temperatuur, is iets vertellen over de geur van de verschillende gebRUIKERS.

In de drie weken dat ik van deze lift gebruik heb gemaakt heb ik van alles mogen ruiken. Wist je dat geurwaardering vaak cultureel bepaald is en dat het primaire doel van reuk afstoten of aantrekken is. Nou kan ik je vertellen dat ik geen van de luchten die ik daar heb geroken aantrekkelijk vond. Sommige waren te behappen maar de meeste waren toch echt ronduit smerig. Wat dacht je van de geur van een natte hond of een penetrante zweetlucht, terwijl jijzelf net fris en gedoucht uit de airco komt. Of etensluchten en dan vooral die verrotte, vergiste en gefermenteerde resten ervan in een vuilniszak. Krijg je er een ‘beeld’ bij? Nog maar niet te spreken over de ondefinieerbare vieze geuren die je neus binnendringen en in je schone goed gaan zitten.

Naast al die smerige luchten zijn er ook geuren die herinneringen oproepen. Zo heb ik het vermoeden dat er in het pand een oud dametje woont dat elke dag een flinke hoeveelheid ‘4711’ opspuit alvorens zij in de lift stapt. Het is de zelfde eau de cologne als mijn oma gebruikte.

Jammer genoeg zal het echte verhaal achter alle geuren voor ons een vraag blijven en voor de lift een weet. -by Bregje

Geplaatst in Personal

Eye opener

Je stelt je kwetsbaar op en wordt zielig bevonden. Je lijdt in stilte en houdt alle schijn op en mensen benijden je om je fantastische leven.

Ik heb het hier niet alleen over het ogenschijnlijk perfecte leven op social media. Bedenk maar eens, of misschien doe je het zelf wel, hoeveel mensen jij kent die altijd vertellen dat het goed met hen gaat en anderen willen doen geloven dat het hen geen enkele moeite kost om altijd alle ballen hoog te houden.

Wat is het toch dat wij ons zo schamen voor onze ‘tekortkomingen’. Zeker in een maatschappij waar de illusie heerst dat ons geluk in het leven maakbaar is neemt de druk om het perfecte leven te leiden toe. Laat nu net in veel gevallen een verwachting een uitgestelde teleurstelling zijn. Hou toch op met deze poppenkast. Allemaal hebben we ergens dat gevoel dat we niet goed genoeg zijn. Dat we het niet waard zijn om lief te hebben. Laten wij nou gewoon eens toegeven dat wij niet zo perfect zijn zoals dat wij graag zouden willen.

Het is niet dat ik geen gêne ken daar waar het gaat om het delen van mijn eigen worstelingen. Iedereen kent schaamte. De angst om niet te voldoen aan de norm. Vaak genoeg moet ik mij tijdens het bloggen over mijn eigen schaamte, gegrond of ongegrond, heen zetten. Inmiddels weet ik dat veel anderen baat hebben bij mijn verhalen over ‘Childless-not-by-choice’. Mensen herkennen zich in mijn verhaal en gebruiken het om erkenning en begrip te krijgen bij mensen in hun eigen omgeving.

Toen ik in mijn vorige blog schreef, dat ik deze vakantie meer dan ooit op mijzelf ben aangewezen, vond ik dat best lastig om toe te geven. Schaamte dat men over mij zal oordelen, dat er iets mis met mij is omdat ik niet voldoe aan ‘het perfecte plaatje’. Belachelijk eigenlijk dat ik mij schaam voor iets waar ik op zich weinig aan kan doen. Sterker nog ik hàd graag aan het perfecte plaatje, in de vorm van een gezinnetje, voldaan. Als ik mij al ergens over zou moeten schamen is het hooguit het feit dat ik te onbezonnen mijn vakantie heb geboekt. Ik hou enorm van interactie met andere mensen, dat verrijkt voor mij een vakantie. Valencia is in dat opzicht voor mij niet de handigste keuze geweest. Ik had kunnen weten dat contact leggen met anderen verdomde lastig is als je niet dezelfde taal spreekt. Bovendien zie je zelden een Spanjaard alleen. En om nu op een bomvol terras met luidruchtige groepen Spanjaarden alleen te gaan zitten, ik in ieder geval niet. Dáárin heb ik gefaald. Ik had net even wat beter moeten nadenken voordat ik ging boeken.

Zouden wij het anderen en daarmee ons zelf het niet veel gemakkelijker maken als wij vaker openlijk zouden toegeven dat wij allen imperfect zijn en fouten maken. Het zou een hoop schaamte schelen en misschien zou ‘een perfect plaatje’ dan niet eens bestaan! -by Bregje