Geplaatst in Personal

Eye opener

Je stelt je kwetsbaar op en wordt zielig bevonden. Je lijdt in stilte en houdt alle schijn op en mensen benijden je om je fantastische leven.

Ik heb het hier niet alleen over het ogenschijnlijk perfecte leven op social media. Bedenk maar eens, of misschien doe je het zelf wel, hoeveel mensen jij kent die altijd vertellen dat het goed met hen gaat en anderen willen doen geloven dat het hen geen enkele moeite kost om altijd alle ballen hoog te houden.

Wat is het toch dat wij ons zo schamen voor onze ‘tekortkomingen’. Zeker in een maatschappij waar de illusie heerst dat ons geluk in het leven maakbaar is neemt de druk om het perfecte leven te leiden toe. Laat nu net in veel gevallen een verwachting een uitgestelde teleurstelling zijn. Hou toch op met deze poppenkast. Allemaal hebben we ergens dat gevoel dat we niet goed genoeg zijn. Dat we het niet waard zijn om lief te hebben. Laten wij nou gewoon eens toegeven dat wij niet zo perfect zijn zoals dat wij graag zouden willen.

Het is niet dat ik geen gêne ken daar waar het gaat om het delen van mijn eigen worstelingen. Iedereen kent schaamte. De angst om niet te voldoen aan de norm. Vaak genoeg moet ik mij tijdens het bloggen over mijn eigen schaamte, gegrond of ongegrond, heen zetten. Inmiddels weet ik dat veel anderen baat hebben bij mijn verhalen over ‘Childless-not-by-choice’. Mensen herkennen zich in mijn verhaal en gebruiken het om erkenning en begrip te krijgen bij mensen in hun eigen omgeving.

Toen ik in mijn vorige blog schreef, dat ik deze vakantie meer dan ooit op mijzelf ben aangewezen, vond ik dat best lastig om toe te geven. Schaamte dat men over mij zal oordelen, dat er iets mis met mij is omdat ik niet voldoe aan ‘het perfecte plaatje’. Belachelijk eigenlijk dat ik mij schaam voor iets waar ik op zich weinig aan kan doen. Sterker nog ik hàd graag aan het perfecte plaatje, in de vorm van een gezinnetje, voldaan. Als ik mij al ergens over zou moeten schamen is het hooguit het feit dat ik te onbezonnen mijn vakantie heb geboekt. Ik hou enorm van interactie met andere mensen, dat verrijkt voor mij een vakantie. Valencia is in dat opzicht voor mij niet de handigste keuze geweest. Ik had kunnen weten dat contact leggen met anderen verdomde lastig is als je niet dezelfde taal spreekt. Bovendien zie je zelden een Spanjaard alleen. En om nu op een bomvol terras met luidruchtige groepen Spanjaarden alleen te gaan zitten, ik in ieder geval niet. Dáárin heb ik gefaald. Ik had net even wat beter moeten nadenken voordat ik ging boeken.

Zouden wij het anderen en daarmee ons zelf het niet veel gemakkelijker maken als wij vaker openlijk zouden toegeven dat wij allen imperfect zijn en fouten maken. Het zou een hoop schaamte schelen en misschien zou ‘een perfect plaatje’ dan niet eens bestaan! -by Bregje

Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice VII ‘confronterend’

Mijn oudste neef heeft een gezin met vier jongens. De oudste wordt eerdaags 20, de jongste is 14 jaar. Zij hebben onlangs een appartement in Valencia gekocht. Mede door hun goede verhalen heb ik spontaan zelf drie weken Valencia geboekt.

De eerste week van mijn verblijf was mijn neef met zijn gezin ook hier in Valencia. Een aantal maal hebben wij samen opgetrokken. Benijdenswaardig te zien hoe fijn zij het hebben als gezin. Zowel mijn neef met zijn vrouw, als zij met de kinderen én als de kinderen onderling. Niet dat er nooit een onvertogen woord valt, maar dat is normaal. Hoe heerlijk ik het ook vond om mij aan te sluiten bij hen, zo confronterend was het te realiseren dat dit niet voor mij is weggelegd. Zo trots als zij zijn op hun vier jongens en de liefde die de jongens hebben voor elkaar en voor hun ouders.

Nu zij terug naar Nederland zijn besef ik mij dat Valencia een heerlijke en romantische stad is voor families en geliefden, maar voor iemand alleen die taal niet spreekt is het minder aantrekkelijk. Bovendien doen de Valecianen nooit iets alleen. Meer dan ooit word ik geconfronteerd met het feit dat ik ‘Childless-not-by-choice’ ben en geen partner heb. Geef mij wat dat betreft maar New York. Een stad waar het heel normaal is dat je alleen dingen onderneemt en waar de taal voor mij geen barrière is.

Ik ben hier volledig aangewezen op mijzelf. Iets wat niet altijd even gemakkelijk is. Gelukkig ben ik gezegend met fijne vrienden en familie met wie ik regelmatig bel. De laatste week komt mijn zus. Ik kijk daar erg naar uit, maar tot die tijd ga ik mijn schouders eronder zetten en er het beste van maken. -by Bregje

Geplaatst in Personal

Curlingouders

De metafoor ‘Curling-ouders’, bedacht door de Deense psycholoog Bent Hougaard, slaat de spijker op zijn kop. Hij bedoelt hiermee de ouders die proberen, net als in de curling-sport, alle obstakels op het levenspad van hun kind weg te vegen. Uit liefde voor hun kind wordt, onder het mom van ‘kinderen worden al snel genoeg groot’, alles wat ook maar enig sinds kan leiden tot frustratie bij het kind weggepoetst.

Daar waar kinderen vroeger met weer en wind zelf naar school moesten fietsen worden zij nu gebracht. Als Sophietje verdrietig is omdat zij niet uitgenodigd is op het verjaardagsfeestje van haar klasgenootje dan belt mama toch gewoon even met de moeder van de jarige. Het gaat in sommige gezinnen zelfs zo ver dat de kinderen bepalen wat er gegeten wordt en hoe laat zij naar bed gaan.

In de vele jaren dat ik werkzaam ben geweest als kleuterjuf heb ik ouders erg zien veranderen. Ik kreeg steeds meer te maken met de zogeheten ‘Curlingouders’. Zo wilde een groepje ouders, notabene de ouders van de meest populaire kleuters, dat er geen uitnodigingen meer in de klas uitgedeeld zouden worden. Dit zou zielig zijn voor de kinderen die nooit uitgenodigd worden voor kinderpartijtjes. De grap is dat zij even vergeten dat dit leed niet weggehouden kan worden van kinderen. Alsof kleuters niet doorhebben dat er een feestje is als er een clubje klasgenootjes na schooltijd ingeladen wordt in een bakfiets.

Of ouders die bij het brengen, in het bijzijn van hun kind, melden dat hun Ollie vandaag niet zo lekker is en dat ik kan bellen mocht het niet meer gaan. Drie keer raden wat Ollie komt vragen als papa en mama uit het zicht zijn. Steevast reageer ik hierop met: ‘Ga nog maar even lekker spelen en als het echt niet gaat dan hoor ik het graag.’ Geloof mij dat, tot de eerste volgende tegenslag zich aandient, Ollie niet meer bij mij zal komen.

Zo ben ik een keer door een vader verweten dat ik zijn dochter zou hebben genegeerd. Om kinderen te leren omgaan met uitgestelde aandacht en om niet horendol te worden is één van mijn regels dat ik met een kind praat wanneer ik het aankijk. Ik zou zijn dochter hebben laten wachten toen ik in gesprek was met een andere kleuter. Om het meisje niet volledig te negeren legde ik mijn hand op haar schouders, maakte het gesprekje af en richtte mij vervolgens tot haar. Dit vond vader onaanvaardbaar.

Sinds een aantal jaar heb ik geen eigen vaste groep meer maar werk ik als inval-leerkracht. Ik heb nu minder vaak te maken met de Curlingouders zelf, maar kom ik het gedrag nog wel tegen bij de kinderen. Soms sta ik echt versteld. Zo had ik een grietje (10 jr) gewaarschuwd dat wanneer zij zich opnieuw niet aan een regel zou houden ik haar naar een hogere groep zou sturen. Op het moment dat zij zich wederom niet aan deze afspraak hield pakte ik haar leesboek van haar tafel en sommeerde ik haar om mee te lopen naar de andere groep. Haar reactie: ‘Maar ik heb geen zin om dit boek te lezen!’

Bij mijn laatste inval klus had ik een zes jarige jongen in mijn groep die moeite heeft met omgaan met teleurstellingen. Om hiermee te oefenen had ik willekeurig papier in verschillende kleuren uitgedeeld voor een opdracht. Kinderen mochten van mij onderling ruilen met kinderen uit hun eigen tafelgroepje. Laat nu net het kind waarmee dit jongetje wilde ruilen niet willen ruilen van kleur. Dit leidde tot een uitbarsting van schreeuwen. Bij een ander incident vroeg deze desbetreffende jongen of ik hem wilde helpen om iets in zijn tas te stoppen. Op mijn reactie ‘Ik denk dat jij dat zelf wel kan en anders mag je een ander kind om hulp vragen.’ floepte hij er ‘sufmens’ uit. Hier ligt voor mij een duidelijke grens. Gezien mijn functie als inval-leerkracht leek het mij handig om dit incident te delen met de directrice, een jonge dertiger. Ik vind het belangrijk dat een kind weet dat hier mijn grens ligt en dat het op zo’n moment even niet welkom is in de klas. De directrice was het hier niet mee eens en vergoelijkte het gedrag met het feit dat hij nog klein is en dat hij uit frustratie had gereageerd. Ga er maar aanstaan als dit gedrag niet in de kiem gemoord wordt en deze jongen straks in groep 8 zit. Het geen duidelijke grenzen stellen is niet alleen heel onveilig voor het kind, maar ook voor mij als leerkracht. Uiteindelijk, vier gelijksoortige incidenten verder, kwamen de directrice en ik tot een overeenkomst. Wanneer hij weer brutaal zou zijn zou ik hem, met een zandloper van 5 min, uit de groep mogen sturen. Hij is hierna nog éénmaal brutaal geweest.

Opvoeden met fluwelen handschoenen verhindert kinderen om uit te groeien tot evenwichtige, gezonde, prettige volwassenen. Opvoeden is vooral je kind leren ‘het zelf te doen’ waardoor het niet alleen leert zelfstandig te worden maar vooral ook dat het leert om te gaan met teleurstelling, impuls-beheersing, uitgestelde aandacht, verdriet en tegenslag. De kindertijd is juist de tijd waarin een kind, in de veilige omgeving van zijn opvoeders, hiermee kan oefenen, zodat het op latere leeftijd kan dealen met de tegenslagen en teleurstellingen die bij het leven horen. -by Bregje

Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice VI (Dutch version)

Moederdag

Net als Valentijnsdag is Moederdag overgewaaid uit Amerika. Of het nu wel of niet commerciële onzin is en afgeschaft moet worden, voor mij is het ergens toch een beladen dag.

Uitgerekend op een dag als vandaag had ik afgesproken met de zoon (26) van vrienden van mij om te lunchen. Ik ken hem sinds dat hij een jochie van vier was. Ik ben getuige geweest van hoe dit kleine mannetje is uitgegroeid tot een volwassen man die goed en zeer bewust in het leven staat. Mijn complimenten op de eerste plaatst aan hem, maar ook zeker aan zijn ouders hoe zij hem hebben begeleid in dit proces.

Misschien vraag je je af wat dit te maken heeft met Moederdag. Enerzijds helemaal niks. Mijn band met deze jongen* is niet te vergelijken met het hebben van eigen kinderen of de liefde voor mijn (ex) stiefkinderen, maar aan de andere kant helpt het mij wel te beseffen en te koesteren wat ik wel heb.

Ik ben blij dat ik, hoe klein deze rol ook is, deel mag uit maken van zijn leven door één keer in de zoveel tijd met hem sparren over zaken die hem bezig houden.

En dan te bedenken dat deze jongen, die met zoveel lof en liefde over zijn ouders spreekt, geen Moederdag viert.-by Bregje

*en jongere broer

Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice V (Dutch version)

De impact van songteksten.

In één van mijn vorige blogs schreef ik dat elke confrontatie met mijn kinderloosheid is als een druppel in een emmer die langzaam volloopt. Eens in de zoveel tijd loopt mijn emmer over.

Een aantal dagen zitten mijn tranen al hoog. Dankzij ‘ver weg van jou’ van Anouk komen mijn tranen los. Vooral de zin ‘Want als ik naar je kijk, zie ik mezelf in jou’ raakt mij diep. Nieuwe tranen rollen over mijn wangen. Zoals ik mij nu voel kan ik nog wel uren door huilen. Maar helaas, er zit een vriendin op mij te wachten. Bovendien hoor ik de woorden van mijn rouw- therapeut in mijn achterhoofd galmen: ‘Een kwartiertje huilen is genoeg, daarna wordt het zelfmedelijden.’

Wat muziek wel niet kan losmaken. Zo vergeet ik nooit meer waar en wanneer ik het nummer ‘Dochters’ van Marco Borsato voor het eerst hoorde. Het schalde door de wachtkamer van notabene de fertiliteits-kliniek! De tekst deed mij ineen krimpen. Hoe zal dat voor al die andere mensen op dat moment in de wachtkamer zijn geweest. Een plek waar wij allemaal met hetzelfde doel zaten… het krijgen van een dochter of een zoon. -by Bregje

Ver Weg Van Jou Anouk
Jouw eerste lach, die eerste stap
Het lijkt wel of het gisteren was
Ik laat je los, voor het eerst alleen
Zoveel dingen gaan door me heen
En ook al wordt de afstand groot
Geen zee is te ruw en weg te hoog
Want als ik naar je kijk, zie ik mezelf in jou
M’n lieve zoon, je hebt geen weet hoeveel ik van je hou
Met beide ogen dicht kus ik jouw hoofd
‘k Voel me rijk nu je hier nog bij me ligt
En wat ik soms zei
Of wat ik deed
’t Maakte jou wel eens van slag
Ik vraag alleen dat je nooit vergeet
Dat mijn hart al toen zo zag
’t Was niet altijd zo bedoeld
En ik hoop dat jij je veilig hebt gevoeld
Want als ik naar je kijk, zie ik mezelf in jou
M’n lieve zoon, je hebt geen weet hoeveel ik van je hou
Met beide ogen dicht pak ik je stevig vast
‘k Voel me rijk nu je hier nog bij me ligt
Nu je hier nog bij me ligt
Ver weg van jou, volg je hart
Ik zal je missen
Een nieuwe start, tot gauw
Ik hou van jou
Geplaatst in Personal

‘Leaving Neverland’

Afgelopen vrijdag ging de documentaire ‘Leaving Neverland’ in première. In deze documentaire worden de aanklachten wegens seksueel misbruik tegen Michael Jackson belicht. Tijdens zijn leven is ‘The King of Pop’ vaak beschuldigd van seksueel misbruik, maar hij werd nooit officieel schuldig bevonden.

Je hoeft geen hogere wiskunde te hebben gestudeerd om te zien dat het opgroeien in de spotlights grote schadelijke gevolgen heeft gehad op de emotionele ontwikkeling van de jonge Michael. Wat dat betreft zou ik niet raar op kijken als hij zich daadwerkelijk schuldig heeft gemaakt aan seksueel misbruik.

Waar ik vooral benieuwd naar ben in deze documentaire is of de rol van de ouders van deze vermeende slachtoffertjes ook belicht wordt. Er bestaat geen prototype pedoseksueel, maar welke gezond nadenkende ouder laat nou zijn jonge kind alleen bij deze zichtbaar beschadigde man… -by Bregje