Geplaatst in Personal

Ieuwwww!

Ieuwwwww

Momenteel kan de temperatuur in Valencia oplopen tot zo’n 42 C. Gelukkig heeft mijn verblijf een lift. Gezien mijn appartement op de zesde verdieping zit is dit zeker geen overbodige luxe. Al is deze lift op-zichzelf alles behalve luxe te noemen. Met passen en meten pas je er net aan met z’n drieën in. Het is een lift van het ouderwetse kaliber. Zo één die nog door een katrol aan de buitengevel omhoog wordt gehesen. Letterlijk een hysbakje, zoals de Zuid-Afrikanen een lift noemen.

Hoe geweldig zou het zijn als deze lift kon spreken en dat het ons in ‘geuren en kleuren’ zou kunnen vertellen wie haar gebruikers zijn, ieder met hun eigen verhaal. Maar helaas. Wat de lift wél kan, mede door de afmeting en de temperatuur, is iets vertellen over de geur van de verschillende gebRUIKERS.

In de drie weken dat ik van deze lift gebruik heb gemaakt heb ik van alles mogen ruiken. Wist je dat geurwaardering vaak cultureel bepaald is en dat het primaire doel van reuk afstoten of aantrekken is. Nou kan ik je vertellen dat ik geen van de luchten die ik daar heb geroken aantrekkelijk vond. Sommige waren te behappen maar de meeste waren toch echt ronduit smerig. Wat dacht je van de geur van een natte hond of een penetrante zweetlucht, terwijl jijzelf net fris en gedoucht uit de airco komt. Of etensluchten en dan vooral die verrotte, vergiste en gefermenteerde resten ervan in een vuilniszak. Krijg je er een ‘beeld’ bij? Nog maar niet te spreken over de ondefinieerbare vieze geuren die je neus binnendringen en in je schone goed gaan zitten.

Naast al die smerige luchten zijn er ook geuren die herinneringen oproepen. Zo heb ik het vermoeden dat er in het pand een oud dametje woont dat elke dag een flinke hoeveelheid ‘4711’ opspuit alvorens zij in de lift stapt. Het is de zelfde eau de cologne als mijn oma gebruikte.

Jammer genoeg zal het echte verhaal achter alle geuren voor ons een vraag blijven en voor de lift een weet. -by Bregje

Geplaatst in Personal

Eye opener

Je stelt je kwetsbaar op en wordt zielig bevonden. Je lijdt in stilte en houdt alle schijn op en mensen benijden je om je fantastische leven.

Ik heb het hier niet alleen over het ogenschijnlijk perfecte leven op social media. Bedenk maar eens, of misschien doe je het zelf wel, hoeveel mensen jij kent die altijd vertellen dat het goed met hen gaat en anderen willen doen geloven dat het hen geen enkele moeite kost om altijd alle ballen hoog te houden.

Wat is het toch dat wij ons zo schamen voor onze ‘tekortkomingen’. Zeker in een maatschappij waar de illusie heerst dat ons geluk in het leven maakbaar is neemt de druk om het perfecte leven te leiden toe. Laat nu net in veel gevallen een verwachting een uitgestelde teleurstelling zijn. Hou toch op met deze poppenkast. Allemaal hebben we ergens dat gevoel dat we niet goed genoeg zijn. Dat we het niet waard zijn om lief te hebben. Laten wij nou gewoon eens toegeven dat wij niet zo perfect zijn zoals dat wij graag zouden willen.

Het is niet dat ik geen gêne ken daar waar het gaat om het delen van mijn eigen worstelingen. Iedereen kent schaamte. De angst om niet te voldoen aan de norm. Vaak genoeg moet ik mij tijdens het bloggen over mijn eigen schaamte, gegrond of ongegrond, heen zetten. Inmiddels weet ik dat veel anderen baat hebben bij mijn verhalen over ‘Childless-not-by-choice’. Mensen herkennen zich in mijn verhaal en gebruiken het om erkenning en begrip te krijgen bij mensen in hun eigen omgeving.

Toen ik in mijn vorige blog schreef, dat ik deze vakantie meer dan ooit op mijzelf ben aangewezen, vond ik dat best lastig om toe te geven. Schaamte dat men over mij zal oordelen, dat er iets mis met mij is omdat ik niet voldoe aan ‘het perfecte plaatje’. Belachelijk eigenlijk dat ik mij schaam voor iets waar ik op zich weinig aan kan doen. Sterker nog ik hàd graag aan het perfecte plaatje, in de vorm van een gezinnetje, voldaan. Als ik mij al ergens over zou moeten schamen is het hooguit het feit dat ik te onbezonnen mijn vakantie heb geboekt. Ik hou enorm van interactie met andere mensen, dat verrijkt voor mij een vakantie. Valencia is in dat opzicht voor mij niet de handigste keuze geweest. Ik had kunnen weten dat contact leggen met anderen verdomde lastig is als je niet dezelfde taal spreekt. Bovendien zie je zelden een Spanjaard alleen. En om nu op een bomvol terras met luidruchtige groepen Spanjaarden alleen te gaan zitten, ik in ieder geval niet. Dáárin heb ik gefaald. Ik had net even wat beter moeten nadenken voordat ik ging boeken.

Zouden wij het anderen en daarmee ons zelf het niet veel gemakkelijker maken als wij vaker openlijk zouden toegeven dat wij allen imperfect zijn en fouten maken. Het zou een hoop schaamte schelen en misschien zou ‘een perfect plaatje’ dan niet eens bestaan! -by Bregje

Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice VII ‘confronterend’

Mijn oudste neef heeft een gezin met vier jongens. De oudste wordt eerdaags 20, de jongste is 14 jaar. Zij hebben onlangs een appartement in Valencia gekocht. Mede door hun goede verhalen heb ik spontaan zelf drie weken Valencia geboekt.

De eerste week van mijn verblijf was mijn neef met zijn gezin ook hier in Valencia. Een aantal maal hebben wij samen opgetrokken. Benijdenswaardig te zien hoe fijn zij het hebben als gezin. Zowel mijn neef met zijn vrouw, als zij met de kinderen én als de kinderen onderling. Niet dat er nooit een onvertogen woord valt, maar dat is normaal. Hoe heerlijk ik het ook vond om mij aan te sluiten bij hen, zo confronterend was het te realiseren dat dit niet voor mij is weggelegd. Zo trots als zij zijn op hun vier jongens en de liefde die de jongens hebben voor elkaar en voor hun ouders.

Nu zij terug naar Nederland zijn besef ik mij dat Valencia een heerlijke en romantische stad is voor families en geliefden, maar voor iemand alleen die taal niet spreekt is het minder aantrekkelijk. Bovendien doen de Valecianen nooit iets alleen. Meer dan ooit word ik geconfronteerd met het feit dat ik ‘Childless-not-by-choice’ ben en geen partner heb. Geef mij wat dat betreft maar New York. Een stad waar het heel normaal is dat je alleen dingen onderneemt en waar de taal voor mij geen barrière is.

Ik ben hier volledig aangewezen op mijzelf. Iets wat niet altijd even gemakkelijk is. Gelukkig ben ik gezegend met fijne vrienden en familie met wie ik regelmatig bel. De laatste week komt mijn zus. Ik kijk daar erg naar uit, maar tot die tijd ga ik mijn schouders eronder zetten en er het beste van maken. -by Bregje

Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice VI (Dutch version)

Moederdag

Net als Valentijnsdag is Moederdag overgewaaid uit Amerika. Of het nu wel of niet commerciële onzin is en afgeschaft moet worden, voor mij is het ergens toch een beladen dag.

Uitgerekend op een dag als vandaag had ik afgesproken met de zoon (26) van vrienden van mij om te lunchen. Ik ken hem sinds dat hij een jochie van vier was. Ik ben getuige geweest van hoe dit kleine mannetje is uitgegroeid tot een volwassen man die goed en zeer bewust in het leven staat. Mijn complimenten op de eerste plaatst aan hem, maar ook zeker aan zijn ouders hoe zij hem hebben begeleid in dit proces.

Misschien vraag je je af wat dit te maken heeft met Moederdag. Enerzijds helemaal niks. Mijn band met deze jongen* is niet te vergelijken met het hebben van eigen kinderen of de liefde voor mijn (ex) stiefkinderen, maar aan de andere kant helpt het mij wel te beseffen en te koesteren wat ik wel heb.

Ik ben blij dat ik, hoe klein deze rol ook is, deel mag uit maken van zijn leven door één keer in de zoveel tijd met hem sparren over zaken die hem bezig houden.

En dan te bedenken dat deze jongen, die met zoveel lof en liefde over zijn ouders spreekt, geen Moederdag viert.-by Bregje

*en jongere broer

Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice V (Dutch version)

De impact van songteksten.

In één van mijn vorige blogs schreef ik dat elke confrontatie met mijn kinderloosheid is als een druppel in een emmer die langzaam volloopt. Eens in de zoveel tijd loopt mijn emmer over.

Een aantal dagen zitten mijn tranen al hoog. Dankzij ‘ver weg van jou’ van Anouk komen mijn tranen los. Vooral de zin ‘Want als ik naar je kijk, zie ik mezelf in jou’ raakt mij diep. Nieuwe tranen rollen over mijn wangen. Zoals ik mij nu voel kan ik nog wel uren door huilen. Maar helaas, er zit een vriendin op mij te wachten. Bovendien hoor ik de woorden van mijn rouw- therapeut in mijn achterhoofd galmen: ‘Een kwartiertje huilen is genoeg, daarna wordt het zelfmedelijden.’

Wat muziek wel niet kan losmaken. Zo vergeet ik nooit meer waar en wanneer ik het nummer ‘Dochters’ van Marco Borsato voor het eerst hoorde. Het schalde door de wachtkamer van notabene de fertiliteits-kliniek! De tekst deed mij ineen krimpen. Hoe zal dat voor al die andere mensen op dat moment in de wachtkamer zijn geweest. Een plek waar wij allemaal met hetzelfde doel zaten… het krijgen van een dochter of een zoon. -by Bregje

Ver Weg Van Jou Anouk
Jouw eerste lach, die eerste stap
Het lijkt wel of het gisteren was
Ik laat je los, voor het eerst alleen
Zoveel dingen gaan door me heen
En ook al wordt de afstand groot
Geen zee is te ruw en weg te hoog
Want als ik naar je kijk, zie ik mezelf in jou
M’n lieve zoon, je hebt geen weet hoeveel ik van je hou
Met beide ogen dicht kus ik jouw hoofd
‘k Voel me rijk nu je hier nog bij me ligt
En wat ik soms zei
Of wat ik deed
’t Maakte jou wel eens van slag
Ik vraag alleen dat je nooit vergeet
Dat mijn hart al toen zo zag
’t Was niet altijd zo bedoeld
En ik hoop dat jij je veilig hebt gevoeld
Want als ik naar je kijk, zie ik mezelf in jou
M’n lieve zoon, je hebt geen weet hoeveel ik van je hou
Met beide ogen dicht pak ik je stevig vast
‘k Voel me rijk nu je hier nog bij me ligt
Nu je hier nog bij me ligt
Ver weg van jou, volg je hart
Ik zal je missen
Een nieuwe start, tot gauw
Ik hou van jou
Geplaatst in Personal

‘Leaving Neverland’

Afgelopen vrijdag ging de documentaire ‘Leaving Neverland’ in première. In deze documentaire worden de aanklachten wegens seksueel misbruik tegen Michael Jackson belicht. Tijdens zijn leven is ‘The King of Pop’ vaak beschuldigd van seksueel misbruik, maar hij werd nooit officieel schuldig bevonden.

Je hoeft geen hogere wiskunde te hebben gestudeerd om te zien dat het opgroeien in de spotlights grote schadelijke gevolgen heeft gehad op de emotionele ontwikkeling van de jonge Michael. Wat dat betreft zou ik niet raar op kijken als hij zich daadwerkelijk schuldig heeft gemaakt aan seksueel misbruik.

Waar ik vooral benieuwd naar ben in deze documentaire is of de rol van de ouders van deze vermeende slachtoffertjes ook belicht wordt. Er bestaat geen prototype pedoseksueel, maar welke gezond nadenkende ouder laat nou zijn jonge kind alleen bij deze zichtbaar beschadigde man… -by Bregje

Geplaatst in Personal

Natte doos…

Het miezert al de hele dag. Ik heb geen keuze, ik moet toch even mijn retourzending afleveren bij het postagentschap bij mij in de buurt.

Het is er druk en gezellig. Het personeel is altijd even goedlachs en in voor een gebbetje. Eenmaal aan de beurt geef ik mijn retourzending aan de dame achter de balie. ‘Sorry, het is een natte doos.’ Zij barst in lachen uit en vraagt mij of ik een natte doos heb. Op dat moment realiseer ik mij pas wat ik heb gezegd. Ik kleur ervan.

Even hebben wij het over en weer over gênante situaties. Ik vertel haar wat een topic in het jeugdjournaal over het woord vagina met pré-pubers kan doen. Terwijl ik weg loop roept zij mij na: ‘Jij doet pubers?’… ‘Ik? Nee hoor, pubers doen is strafbaar!’ -by Bregje

Geplaatst in Personal

Dit geloof je niet…

In het centrum van Amsterdam ligt het luxe vijf sterren hotel ‘Okura’. De prijzen voor een overnachting variëren hier tussen de €184,50 voor een simpele hotelkamer en €12.500,- voor de Imperial Suite met een oppervlakte van 485 m2. De suite bevindt zich op de 17e en 18e etage en is voorzien van twee slaapkamers, twee badkamers en een privé-bioscoop. De suite biedt naast complete privacy ook een panoramische uitzicht over de stad. Gasten kunnen genieten van de vele faciliteiten en privileges die gepaard gaan met de meest prestigieuze en luxueuze suite van de Benelux. In een hotel als deze mag je toch wel enige service en representativiteit verwachten.

Bij aankomst lukt het mij, na enige worsteling met andere oude barrels, om mijn fietst te stallen in het overvolle fietsenrek tegenover de entree van het hotel. Door de glazenpui zie ik dat er wordt gewerkt aan de hoofdingang. Het rest mij om de nooddeur te nemen die opengehouden wordt door een plastic deurstopper. Met moeite wurm ik mij door de smalle opening naar binnen. Waar is toch die piccolo die voor mij de deur openhoudt en mij de receptie wijst. Eenmaal binnen in dit prestigieuze hotel vraag ik de schoonmaker, die dichter bij mij staat dan de ‘dienstdoende’ piccolo, waar de receptie is.

Achter de balie van de receptie staat ‘Floris’. Floris ziet eruit als het prototype student medicijnen in zijn colbert met te korte mouwen. Elke sociale klasse kent zijn eigen namen. Zo is de naam Floris een echte elitenaam, ook wel NRC- of hockeynaam genoemd. Deze Floris doet zijn naam zeker eer aan, zijn uiterlijk past precies bij hem. Of Floris met zijn te korte mouwen ook in het luxe Okura past is nog maar de vraag.

Wanneer ik de dinerbon, waarvoor ik was gekomen, moet afrekenen leg ik mijn pas op het pinapparaat. Floris geeft aan dat ik niet contactloos kan betalen. Op mijn uiterst verbaasde reactie dat ik in een luxe hotel als het Okura verwacht contactloos te kunnen pinnen krijg ik terug: ‘Wij houden graag oude tradities in ere, mevrouw.’ Beetje jammer alleen dat onze Floris, met zijn tradities, niet thuis geeft op het moment dat ik een kamer wil boeken voor de prijs van 10 jaar geleden. -by bregje

Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice IV (Dutch version)

Een hard gelag

Ooit gerealiseerd dat wanneer je een relatie aangaat met iemand met kinderen het risico heel groot is dat wanneer de relatie misloopt je niet alleen je partner kwijt raakt maar ook de kinderen. Het aangaan van een relatie met iemand met kinderen is op zich al een behoorlijke uitdaging zal ik je zeggen. Voor mij als vrouw zonder kinderen een man daten met kinderen betekent dat ik mij moet aanpassen aan de omgangsregelingen en alle ontwikkelingen die zich buiten mij om al gevormd hebben. Daarbij komt dat elke vader uiteindelijk altijd zijn kind(eren) boven mij zal stellen. Wat ik ook heel natuurlijk vind, maar wat zeker niet altijd even gemakkelijk is.

Ik had een relatie met een man met een zoon en dochter uit een eerder huwelijk. Ondanks dat het zeker geen gemakkelijk relatie was, was ik gelukkig met hem en met zijn kinderen. Onze breuk kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel, vlak na het beëindigen van mijn fertiliteitstracject. In korte tijd kreeg mijn partner heftige psychiatrisch klachten en verbrak hij onze relatie. Uit respect naar hem wil ik hier niet verder op in gaan. Op het moment van de breuk waren zijn kinderen respectievelijk 14 en 17 jaar. Omdat de situatie al ingewikkeld genoeg was wilde ik niet dat de kinderen in een loyaliteitsconflict zouden komen met hun vader door met mij contact te onderhouden. Ik besloot mij terug te trekken.

Ik was niet alleen mijn partner kwijt, maar ook zijn kinderen. Vooral voor het gemis van de kinderen was weinig begrip. Dit is een hard gelag wat maar weinig mensen zich realiseren en als men zich dit al realiseert dan is er vaak weinig begrip voor. Auteur Manu Keirse beschrijft dit als ‘Geen recht op verdriet’. Ik heb dit ook aan den lijve ervaren. Hoezo miste ik kinderen die niet eens mijn eigen kinderen zijn. Ik heb mij nooit hun moeder gevoeld of willen voelen, zij hebben een fijne moeder. Zelf zal ik nooit weten hoe het is om eigen kinderen te hebben, maar stiefkinderen ‘hebben’ komt wel het dichtst bij dit gevoel. Ik heb hen van dichtbij mogen zien opgroeien en in mijn hart mogen sluiten. Iets wat ik als zeer waardevol ervaar en koester. Door het meisje heb ik een stuk van mijn eigen pubertijd kunnen herbeleven.

Onbegrip komt veelal voort uit onwetendheid. Laat staan dat men opzettelijk de ander kwetst. Mijn moeder en stiefvader hebben samen een hele rits aan kleinkinderen. In hun keuken hangen foto’s van alle (klein)kinderen. Ik heb het altijd als zeer pijnlijk ervaren dat er op deze muur geen plek was voor mijn partner en stiefkinderen. Ik heb toen zelf maar een fotolijst gefabriceerd met foto’s van ons viertjes. Nadat het uit was kreeg ik deze lijst terug van mijn moeder. Op mijn voorstel om mijn voormalig partner uit de lijst te halen kreeg ik geen gehoor. En dat terwijl zij zelf stiefoma is. Of ik het haar verwijt? Destijds zeer zeker. Nu denk ik dat zij zich dit nooit zo heeft gerealiseerd en het misschien anders heeft beleefd. Mijn moeder heeft mij altijd enorm gesteund, waar ik haar dankbaar voor ben, maar hierin is zij onbewust te kort geschoten. En zij is hierin zeker niet de enige geweest.

De jaren na de breuk waren een rollercoaster. Ik was weer alleen, miste de kinderen en het leven wat daarbij hoorde en moest mijn ‘Childless-not-by-choice’ een plek gaan geven. Nu heb ik weer ruimte in mijn leven voor een nieuwe partner. Hoe graag ik zelf ook kinderen had gekregen, in deze fase van mijn leven wil ik het liefst een relatie met een man zonder kinderen of in ieder geval met oudere kinderen. Grotendeels omdat jonge kinderen niet meer in mijn leven passen. Mijn kind zou gevoelsmatig nu een jaar of 15 zijn. Maar ook omdat ik met een nieuwe partner van de vrijheid wil genieten die past bij een kinderloos bestaan.

Moeder zal ik niet meer worden en een actieve rol als stiefmoeder wil ik niet meer, de angst om opnieuw te verliezen is te groot. Ik geniet enorm van de band die ik heb met de kinderen van familie en vrienden. Een band die er al jaren is en niet zomaar verbroken zal worden. Mijn hoop is nu gevestigd op het ooit Oma worden. Een titel die past bij elke grijze kop. -by Bregje