Geplaatst in Personal

Natte doos…

Het miezert al de hele dag. Ik heb geen keuze, ik moet toch even mijn retourzending afleveren bij het postagentschap bij mij in de buurt.

Het is er druk en gezellig. Het personeel is altijd even goedlachs en in voor een gebbetje. Eenmaal aan de beurt geef ik mijn retourzending aan de dame achter de balie. ‘Sorry, het is een natte doos.’ Zij barst in lachen uit en vraagt mij of ik een natte doos heb. Op dat moment realiseer ik mij pas wat ik heb gezegd. Ik kleur ervan.

Even hebben wij het over en weer over gênante situaties. Ik vertel haar wat een topic in het jeugdjournaal over het woord vagina met pré-pubers kan doen. Terwijl ik weg loop roept zij mij na: ‘Jij doet pubers?’… ‘Ik? Nee hoor, pubers doen is strafbaar!’ -by Bregje

Geplaatst in Personal

Dit geloof je niet…

In het centrum van Amsterdam ligt het luxe vijf sterren hotel ‘Okura’. De prijzen voor een overnachting variëren hier tussen de €184,50 voor een simpele hotelkamer en €12.500,- voor de Imperial Suite met een oppervlakte van 485 m2. De suite bevindt zich op de 17e en 18e etage en is voorzien van twee slaapkamers, twee badkamers en een privé-bioscoop. De suite biedt naast complete privacy ook een panoramische uitzicht over de stad. Gasten kunnen genieten van de vele faciliteiten en privileges die gepaard gaan met de meest prestigieuze en luxueuze suite van de Benelux. In een hotel als deze mag je toch wel enige service en representativiteit verwachten.

Bij aankomst lukt het mij, na enige worsteling met andere oude barrels, om mijn fietst te stallen in het overvolle fietsenrek tegenover de entree van het hotel. Door de glazenpui zie ik dat er wordt gewerkt aan de hoofdingang. Het rest mij om de nooddeur te nemen die opengehouden wordt door een plastic deurstopper. Met moeite wurm ik mij door de smalle opening naar binnen. Waar is toch die piccolo die voor mij de deur openhoudt en mij de receptie wijst. Eenmaal binnen in dit prestigieuze hotel vraag ik de schoonmaker, die dichter bij mij staat dan de ‘dienstdoende’ piccolo, waar de receptie is.

Achter de balie van de receptie staat ‘Floris’. Floris ziet eruit als het prototype student medicijnen in zijn colbert met te korte mouwen. Elke sociale klasse kent zijn eigen namen. Zo is de naam Floris een echte elitenaam, ook wel NRC- of hockeynaam genoemd. Deze Floris doet zijn naam zeker eer aan, zijn uiterlijk past precies bij hem. Of Floris met zijn te korte mouwen ook in het luxe Okura past is nog maar de vraag.

Wanneer ik de dinerbon, waarvoor ik was gekomen, moet afrekenen leg ik mijn pas op het pinapparaat. Floris geeft aan dat ik niet contactloos kan betalen. Op mijn uiterst verbaasde reactie dat ik in een luxe hotel als het Okura verwacht contactloos te kunnen pinnen krijg ik terug: ‘Wij houden graag oude tradities in ere, mevrouw.’ Beetje jammer alleen dat onze Floris, met zijn tradities, niet thuis geeft op het moment dat ik een kamer wil boeken voor de prijs van 10 jaar geleden. -by bregje

Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice IV (Dutch version)

Een hard gelag

Ooit gerealiseerd dat wanneer je een relatie aangaat met iemand met kinderen het risico heel groot is dat wanneer de relatie misloopt je niet alleen je partner kwijt raakt maar ook de kinderen. Het aangaan van een relatie met iemand met kinderen is op zich al een behoorlijke uitdaging zal ik je zeggen. Voor mij als vrouw zonder kinderen een man daten met kinderen betekent dat ik mij moet aanpassen aan de omgangsregelingen en alle ontwikkelingen die zich buiten mij om al gevormd hebben. Daarbij komt dat elke vader uiteindelijk altijd zijn kind(eren) boven mij zal stellen. Wat ik ook heel natuurlijk vind, maar wat zeker niet altijd even gemakkelijk is.

Ik had een relatie met een man met een zoon en dochter uit een eerder huwelijk. Ondanks dat het zeker geen gemakkelijk relatie was, was ik gelukkig met hem en met zijn kinderen. Onze breuk kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel, vlak na het beëindigen van mijn fertiliteitstracject. In korte tijd kreeg mijn partner heftige psychiatrisch klachten en verbrak hij onze relatie. Uit respect naar hem wil ik hier niet verder op in gaan. Op het moment van de breuk waren zijn kinderen respectievelijk 14 en 17 jaar. Omdat de situatie al ingewikkeld genoeg was wilde ik niet dat de kinderen in een loyaliteitsconflict zouden komen met hun vader door met mij contact te onderhouden. Ik besloot mij terug te trekken.

Ik was niet alleen mijn partner kwijt, maar ook zijn kinderen. Vooral voor het gemis van de kinderen was weinig begrip. Dit is een hard gelag wat maar weinig mensen zich realiseren en als men zich dit al realiseert dan is er vaak weinig begrip voor. Auteur Manu Keirse beschrijft dit als ‘Geen recht op verdriet’. Ik heb dit ook aan den lijve ervaren. Hoezo miste ik kinderen die niet eens mijn eigen kinderen zijn. Ik heb mij nooit hun moeder gevoeld of willen voelen, zij hebben een fijne moeder. Zelf zal ik nooit weten hoe het is om eigen kinderen te hebben, maar stiefkinderen ‘hebben’ komt wel het dichtst bij dit gevoel. Ik heb hen van dichtbij mogen zien opgroeien en in mijn hart mogen sluiten. Iets wat ik als zeer waardevol ervaar en koester. Door het meisje heb ik een stuk van mijn eigen pubertijd kunnen herbeleven.

Onbegrip komt veelal voort uit onwetendheid. Laat staan dat men opzettelijk de ander kwetst. Mijn moeder en stiefvader hebben samen een hele rits aan kleinkinderen. In hun keuken hangen foto’s van alle (klein)kinderen. Ik heb het altijd als zeer pijnlijk ervaren dat er op deze muur geen plek was voor mijn partner en stiefkinderen. Ik heb toen zelf maar een fotolijst gefabriceerd met foto’s van ons viertjes. Nadat het uit was kreeg ik deze lijst terug van mijn moeder. Op mijn voorstel om mijn voormalig partner uit de lijst te halen kreeg ik geen gehoor. En dat terwijl zij zelf stiefoma is. Of ik het haar verwijt? Destijds zeer zeker. Nu denk ik dat zij zich dit nooit zo heeft gerealiseerd en het misschien anders heeft beleefd. Mijn moeder heeft mij altijd enorm gesteund, waar ik haar dankbaar voor ben, maar hierin is zij onbewust te kort geschoten. En zij is hierin zeker niet de enige geweest.

De jaren na de breuk waren een rollercoaster. Ik was weer alleen, miste de kinderen en het leven wat daarbij hoorde en moest mijn ‘Childless-not-by-choice’ een plek gaan geven. Nu heb ik weer ruimte in mijn leven voor een nieuwe partner. Hoe graag ik zelf ook kinderen had gekregen, in deze fase van mijn leven wil ik het liefst een relatie met een man zonder kinderen of in ieder geval met oudere kinderen. Grotendeels omdat jonge kinderen niet meer in mijn leven passen. Mijn kind zou gevoelsmatig nu een jaar of 15 zijn. Maar ook omdat ik met een nieuwe partner van de vrijheid wil genieten die past bij een kinderloos bestaan.

Moeder zal ik niet meer worden en een actieve rol als stiefmoeder wil ik niet meer, de angst om opnieuw te verliezen is te groot. Ik geniet enorm van de band die ik heb met de kinderen van familie en vrienden. Een band die er al jaren is en niet zomaar verbroken zal worden. Mijn hoop is nu gevestigd op het ooit Oma worden. Een titel die past bij elke grijze kop. -by Bregje

Geplaatst in Personal

Lekker hypocriet (Dutch version)

Tik maar eens voor de gein ‘vegan’ en ‘Berlin’ in bij zoekopdrachten.

De lijst die dan verschijnt is oneindig. In heel hip Berlijn struikel je over de verantwoorde eettentjes en winkeltjes. Maar ondertussen….

Ik sta verstelt van het grote aantal mensen dat hier nog rookt en drinkt. Het ‘sjekkie’ onder de armen is misschien ‘verschwunden’, maar het wordt hier nog vol op gerold, gelikt en gerookt, ongeacht leeftijd en afkomst.

Ze mogen op dit gebied dan iets wat hypocriet zijn, maar klant vriendelijk zijn zij wel. De Amsterdammers kunnen dáár nog een puntje aan zuigen!!! -by Bregje

Geplaatst in Personal

Hellup, ik word ouder!

Uiterlijk speelt een steeds grotere rol in onze maatschappij. Ouder worden wordt vooral geassocieerd met aftakeling en verval. Niemand staat te popelen om ouder te worden. Ik al zeker niet.

Ouder worden laat hoe dan ook zijn sporen achter, je kan hooguit het hele proces een beetje vertragen door een gezonde levensstijl, verantwoorde voeding en het beperken van slechte gewoontes.Op een gegeven moment krijgt iedereen last van phpd-tjes*.Zowel fysiek als mentaal neemt uiteindelijk alles af. Iemand zei eens gekscherend: ‘Alles zakt, behalve je tandvlees dat kruipt op.’Je oogleden zakken over je ogen, je wespentaille verdwijnt, dat leuke kuiltje in je wang is ineens een diepe groef en hoe hard je ook traint er is geen ontkomen aan- ook jouw onderarmen zullen ooit mee gaan zwaaien als de nek van een kalkoen. Nog maar niet te spreken over het aantal centimeters dat je borsten en billen zakken gedurende je leven.Het enige voordeel, en daar houd ik mij voor nu maar aan vast, is dat je steeds beter leert relativeren en daarmee uiterlijk steeds minder belangrijk zal worden.

Laatst werd er naar mij gefloten vanaf een steiger. Mijn eerste reactie was geërgerd, maar al snel voelde ik mij gevleid. Wat een verademing, ik ben nog de moeite waard om naar te fluiten. Mijn advies aan alle vrouwen die een hekel hebben van fluitende bouwvakkers, geniet ervan zolang als het nog gebeurt. Ooit zal je met weemoed hier naar terug verlangen.

Ongeacht hoe hard je ook probeert het tegen te gaan, iedereen zal er vroeg of laat aan moeten geloven. Helaas is er niks aan te doen. Of toch wel? Waar ligt jouw grens? Je sexy lingerie vervangen voor corrigerend ondergoed, je tanden bleken, je laten verleiden tot een prikkie voor een prikkie, je partner inruilen voor een jonger exemplaar of bij een vagina verjongingsingreep om weer net zo’n strak kutje te krijgen als voor de bevalling? Plastische chirurgie is voor sommigen een ‘no go’, voor anderen is het een prima oplossing. Een sociaal debat. Wat is nog nog acceptabel en wat niet meer is een dunne lijn. Wat vertellen we onze kinderen als zij plastische chirurgie willen?

Mooi ouder worden gaat over meer dan alleen uiterlijk. Het gaat over het accepteren en waarderen van het onvermijdelijkheid, het ouder worden. Ik denk dat je moet streven om op elke leeftijd de beste versie van jezelf te zijn door goed te zorgen voor lichaam en geest. Wees eerlijk het is niet alleen een jong bekkie dat aantrekkelijk maakt, het is een stralende persoonlijkheid die je mooi maakt.

Het enige waar je geen invloed op hebt is de erfelijkheidsfactor. Mijn oma is, tot zij op 98 jarige leeftijd haar laatste adem uitblies, altijd een mooie dame geweest. Ook mijn moeder heeft op haar 73ste niets te klagen. Mijn voorland is dus gunstig gestemd. Ben ik even blij dat ik de zelfde genen heb.

Ook al weet ik dat ik niet mag klagen, toch vind ook ik het proces van ouder worden best confronterend. Waarom kunnen we de schoonheid van ouder worden niet gewoon waarderen ?! Waar mijn grens ligt weet ik nog niet, wat ik wel weet is dat ook mijn grens langzaam aan vervaagt naarmate het verval verder intreed. -by Bregje

*pijntje hier, pijntje daar.

Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice III (Dutch version)

Het is inmiddels zeven jaar geleden dat ik mijn fertiliteitstraject heb afgesloten. Het begin van een proces waarin ik afscheid moet nemen van het toekomstbeeld dat ik altijd heb gehad. Wat eerst een open wond was is nu een trekkend litteken.

Childless-not-by-choice ben ik altijd, het is niet iets wat ik aan en uit kan zetten. Het is een gegeven waar ik continu, bewust en onbewust, mee wordt geconfronteerd. Een sluimerde pijn. Het is als een emmer die langzaam vol loopt. Elke confrontatie met mijn kinderloosheid is een druppel in de emmer. Eens in de zoveel tijd loopt mijn emmer over. Tranen, zoveel tranen. Soms zie ik ze aankomen, soms overvalt het mij.

Rouw om kinderloosheid wordt onderschat. Ik stuit vaak op onbegrip domweg omdat mensen zich niet realiseren hoe gevoelig het onderwerp ligt en komen ongevraagd met grappen en allerhande adviezen aanzetten of zij hebben geen idee wat voor impact hun verhaal op mij heeft. Sommige vragen zijn echt killing: ‘Hoe kan het dat zo’n mooie vrouw als jjj geen partner en kinderen heeft?’ vind ik killing. Maar ook ogenschijnlijk onschuldige vragen dragen bij aan het vollopen van mijn emmer. Altijd wanneer ik iemand nieuw ontmoet – en dat is nog al eens- krijg ik vroeg of laat de vraag of ik kinderen heb. Ondanks dat deze vraag mij niet meer uit het veld slaat, raakt deze mij nog altijd. Met Koningsdag kwam ik een oude bekende tegen. Uiteraard kwam de vraag of ik kinderen heb. ‘Had dat gezegd dan had ik je zwanger gemaakt!’ was zijn reactie toen hij hoorde dat ik ongewenst kinderloos ben gebleven. Gelukkig zijn reacties als deze niet alledaags, maar helaas niet uitzonderlijk.

Met name in de periode dat ik net wist dat ik geen moeder meer zou worden was het voor mij een te grote opgave om naar feestjes te gaan waar ook kinderen genodigd waren. Dit was niet alleen lastig voor mij, maar ook voor mijn vrienden. Moesten zij mij nu wel of niet uitnodigen? Als zij mij niet hadden uitgenodigd was ik gekwetst, als zij verwachtte dat ik zou komen was ik beledigd. Enerzijds wilde ik er graag bij blijven horen, anderzijds was het te confronterend. Wanneer ik nu uitgenodigd wordt ga ik wel, waarbij ik het moment van alleen zonder kinderen binnenkomen het lastigst vind. Vaak ben ik de enige vrouw zonder kinderen. Waar ik al schrijvende achter kwam is dat ik meestal het gesprek over de kinderen aan ga. Deels zal dat beroepsdeformatie zijn, deels zal ik dat doen om mij een houding te geven.

Mijn moeder is hertrouwd. In ons samengestelde gezin zijn nu 9 neefjes en een nichtje. Zeker toen zij nog klein waren kon ik mij zo alleen voelen op familiefeestjes. Iedereen had z’n handen vol aan z’n eigen kroost. Terugdenkend vermoed ik dat zij mij op dit soort dagen benijde. Echt ontspannen voel ik mij nog steeds niet op feestjes mét kinderen, maar misschien komt dit nog.

Childless-not-by-choice gaat veel verder dan alleen kinderloos blijven. Een wens die ik al sinds mijn eigen kindertijd koesterde, iets wat altijd vanzelfsprekend was in mijn leven, is nu een gepasseerd station. Ik moet afscheid nemen van mijn kinderwens, mijn status als moeder, mijn toekomstbeeld, het moederschap en alles wat daarbij hoort. Zoveel dingen die ik nooit zal weten en moet missen. Hoe had mijn kind eruit gezien, had het dezelfde humor gehad, zou het veel vriendjes hebben gehad? Zo heb ik nog oneindig veel vragen die onbeantwoord zullen blijven. Wat zou het fijn zijn geweest als ik de kans had gekregen om mijn eigen jeugd door mijn kind te herbeleven. Dit kind was met open armen ontvangen door mijn familie en vrienden. Ook voor hen is dit een gemis.

Of ik mijn kinderloosheid ooit volledig kan accepteren weet ik niet, dat ik het moet gaan aanvaarden wel. Ik zal ik mijn leven opnieuw moeten inrichten. Op dit moment weet ik niet wat het gezinnetje dat ik altijd graag wilde kan vervangen.

Rouw betekent verlies. Maar hoe moet je rouwen om iets wat er nooit is geweest. Voor de omgeving is dit lastig te bevatten. In het begin was er ruimte voor mijn gevoel, nu wordt er nooit meer naar gevraagd. Het lijkt alsof ik er zo langzamerhand maar overheen moet zijn. Het is een proces van jaren ben ik bang. Het gaat gepaard met gevoelens van verdriet, boosheid, machteloosheid, eenzaamheid, er niet bij horen, ontkenning, onbegrip, leegte, jaloezie, angst en schaamte. Vooral dat laatste zit mij erg in de weg. Schaamte is de angst voor afkeuring of niet geaccepteerd worden. Deze schaamte wordt gevoed door het taboe wat er nog steeds ligt op ongewenste kinderloosheid.

Ik heb altijd een druk sociaal leven gehad. Inmiddels is dit een een stuk minder. Vrijwel al mijn vrienden hebben kinderen. De afgelopen jaren heb ik veel vrienden verloren, simpel weg omdat onze levens niet meer matchte. De vrienden die ik nog heb zie ik minder frequent. Kinderen grootbrengen kost tijd, veel tijd. Tijd waarin ik mijn vrienden niet zie en tijd die ik alleen door breng. Gelukkig kan ik mij goed vermaken en kan ik goed alleen zijn Ik heb leuke vrienden, hobby’s, een leuke baan en ik sport twee keer per week. Dit neemt niet weg dat ik vaak meer alleen ben dan mij lief is.

Veel mensen denken dat de oplossing ligt in nog een hobby, een hond of meer vrienden. Dat is slechts ten dele de oplossing. Dat het fijn zou zijn om gelijkgestemde te ontmoeten kan ik niet ontkennen. Maar zolang ik mijn nieuwe toekomstperspectief niet accepteer en omarm zal ik mij altijd alleen blijven voelen. Hoeveel vrienden ik ook om mij heen verzamel.

Het aangaan van liefdesrelaties is op zich al een uitdaging en zeker als hij kinderen heeft. Naast het feit dat ik mij altijd zal moeten aanpassen aan de omgangsregelingen die er zijn heb ik vaak ook een andere behoefte aan ‘tijd voor elkaar’ met name tijdens weekenden en vakanties. Daar waar hij naast zijn tijd voor zijn kinderen ook behoefte heeft aan tijd voor zichzelf en zijn vrienden wil ik er samen met hem op uit trekken. Dit verschil in behoefte geeft nogal eens de nodige frictie. Het kan hem benauwen en mij onzeker maken. De kans dat ik in een relatie met een man met kinderen ooit volledig in mijn behoefte voorzien zal worden is nihil. Daar zal ik mij bij moeten neerleggen. Wel is het zaak dat er op zijn minst erkenning is voor mijn behoefte en dat het niet vanzelfsprekend is dat ik mij altijd aanpas. Ik moet hier zelf voor waken.

Ik ben weer een stapje verder gekomen in mijn proces. Mijn oude toekomstbeeld moet ik los gaan laten en een nieuwe invulling gaan geven aan mijn leven op een manier die goed voor mij voelt en die bij mij past. Hoe die invulling eruit gaat zien, dat weet ik nog niet… -by Bregje

Geplaatst in Personal

Do we have to fear for the Dutch language to die out?

The official language of the Netherlands is Dutch. Most Dutch speak incredible English. They tend to be quite proud of their English proficiency.

There are around 500 000 internationals living in the Netherlands, which goes from the long-term expat to the one semester exchange student. Added on top of the amount of migrant workers who moved here in the 60’s mostly from Turkey and Morocco. That does make a lot of people and among them who do not speak (proper)Dutch. Other than that the Dutch language is facing strong competition from, English in the internet, television and social media, music and university education. The increasingly English language-orientated education is putting our population at a risk of losing part of the Dutch vocabulary. By thinking and writing exclusively in English we will lose part of our Dutch vocabulary and with it the ability to think in that language. Did you know that more people in Amsterdam speak English than in Los Angeles.

Language is always changing, evolving and adapting to the needs of it’s users. In the early days changes were so slow that from year to year we hardly noticed it. With the advent of new technologies our language changes fast. Due to these influences, a language always embraces new words and expressions as people come across new words and phrases in their day-to-day lives and integrate them into their own speech. Many of the changes that occur in language begin with the language of youngsters.

I am totally aware of the fact that language isn’t set in stone. Language changes over time, new words and expressions are added to the dictionary while others fall into disuse and disappear. It is unavoidable. I regret that so many great expressions and terms will be forgotten over time. As a language dies out, so too does a wealth of knowledge particularly in the field of culture and history. For example due to the historically large number of Jews in Amsterdam, Yiddish has certainly found its way into the local language. So does the 17th century cant language called Bargoens used by criminals, tramps and traveling salesmen as a secret code. Like the local language, Bargoens has many Yiddish loanwords. Up to a few decades ago it was part of the colloquial language for the inhabitants of Amsterdam. Nowadays it’s in danger of dying out.

It’s hard to imagine a language with 23 million native speakers being in danger of dying out if we do not put a stop to it. Not only would this mean the demise of our precious language but also of the country’s culture. -by Bregje