Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice VII ‘confronterend’

Mijn oudste neef heeft een gezin met vier jongens. De oudste wordt eerdaags 20, de jongste is 14 jaar. Zij hebben onlangs een appartement in Valencia gekocht. Mede door hun goede verhalen heb ik spontaan zelf drie weken Valencia geboekt.

De eerste week van mijn verblijf was mijn neef met zijn gezin ook hier in Valencia. Een aantal maal hebben wij samen opgetrokken. Benijdenswaardig te zien hoe fijn zij het hebben als gezin. Zowel mijn neef met zijn vrouw, als zij met de kinderen én als de kinderen onderling. Niet dat er nooit een onvertogen woord valt, maar dat is normaal. Hoe heerlijk ik het ook vond om mij aan te sluiten bij hen, zo confronterend was het te realiseren dat dit niet voor mij is weggelegd. Zo trots als zij zijn op hun vier jongens en de liefde die de jongens hebben voor elkaar en voor hun ouders.

Nu zij terug naar Nederland zijn besef ik mij dat Valencia een heerlijke en romantische stad is voor families en geliefden, maar voor iemand alleen die taal niet spreekt is het minder aantrekkelijk. Bovendien doen de Valecianen nooit iets alleen. Meer dan ooit word ik geconfronteerd met het feit dat ik ‘Childless-not-by-choice’ ben en geen partner heb. Geef mij wat dat betreft maar New York. Een stad waar het heel normaal is dat je alleen dingen onderneemt en waar de taal voor mij geen barrière is.

Ik ben hier volledig aangewezen op mijzelf. Iets wat niet altijd even gemakkelijk is. Gelukkig ben ik gezegend met fijne vrienden en familie met wie ik regelmatig bel. De laatste week komt mijn zus. Ik kijk daar erg naar uit, maar tot die tijd ga ik mijn schouders eronder zetten en er het beste van maken. -by Bregje

Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice VI (Dutch version)

Moederdag

Net als Valentijnsdag is Moederdag overgewaaid uit Amerika. Of het nu wel of niet commerciële onzin is en afgeschaft moet worden, voor mij is het ergens toch een beladen dag.

Uitgerekend op een dag als vandaag had ik afgesproken met de zoon (26) van vrienden van mij om te lunchen. Ik ken hem sinds dat hij een jochie van vier was. Ik ben getuige geweest van hoe dit kleine mannetje is uitgegroeid tot een volwassen man die goed en zeer bewust in het leven staat. Mijn complimenten op de eerste plaatst aan hem, maar ook zeker aan zijn ouders hoe zij hem hebben begeleid in dit proces.

Misschien vraag je je af wat dit te maken heeft met Moederdag. Enerzijds helemaal niks. Mijn band met deze jongen* is niet te vergelijken met het hebben van eigen kinderen of de liefde voor mijn (ex) stiefkinderen, maar aan de andere kant helpt het mij wel te beseffen en te koesteren wat ik wel heb.

Ik ben blij dat ik, hoe klein deze rol ook is, deel mag uit maken van zijn leven door één keer in de zoveel tijd met hem sparren over zaken die hem bezig houden.

En dan te bedenken dat deze jongen, die met zoveel lof en liefde over zijn ouders spreekt, geen Moederdag viert.-by Bregje

*en jongere broer

Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice V (Dutch version)

De impact van songteksten.

In één van mijn vorige blogs schreef ik dat elke confrontatie met mijn kinderloosheid is als een druppel in een emmer die langzaam volloopt. Eens in de zoveel tijd loopt mijn emmer over.

Een aantal dagen zitten mijn tranen al hoog. Dankzij ‘ver weg van jou’ van Anouk komen mijn tranen los. Vooral de zin ‘Want als ik naar je kijk, zie ik mezelf in jou’ raakt mij diep. Nieuwe tranen rollen over mijn wangen. Zoals ik mij nu voel kan ik nog wel uren door huilen. Maar helaas, er zit een vriendin op mij te wachten. Bovendien hoor ik de woorden van mijn rouw- therapeut in mijn achterhoofd galmen: ‘Een kwartiertje huilen is genoeg, daarna wordt het zelfmedelijden.’

Wat muziek wel niet kan losmaken. Zo vergeet ik nooit meer waar en wanneer ik het nummer ‘Dochters’ van Marco Borsato voor het eerst hoorde. Het schalde door de wachtkamer van notabene de fertiliteits-kliniek! De tekst deed mij ineen krimpen. Hoe zal dat voor al die andere mensen op dat moment in de wachtkamer zijn geweest. Een plek waar wij allemaal met hetzelfde doel zaten… het krijgen van een dochter of een zoon. -by Bregje

Ver Weg Van Jou Anouk
Jouw eerste lach, die eerste stap
Het lijkt wel of het gisteren was
Ik laat je los, voor het eerst alleen
Zoveel dingen gaan door me heen
En ook al wordt de afstand groot
Geen zee is te ruw en weg te hoog
Want als ik naar je kijk, zie ik mezelf in jou
M’n lieve zoon, je hebt geen weet hoeveel ik van je hou
Met beide ogen dicht kus ik jouw hoofd
‘k Voel me rijk nu je hier nog bij me ligt
En wat ik soms zei
Of wat ik deed
’t Maakte jou wel eens van slag
Ik vraag alleen dat je nooit vergeet
Dat mijn hart al toen zo zag
’t Was niet altijd zo bedoeld
En ik hoop dat jij je veilig hebt gevoeld
Want als ik naar je kijk, zie ik mezelf in jou
M’n lieve zoon, je hebt geen weet hoeveel ik van je hou
Met beide ogen dicht pak ik je stevig vast
‘k Voel me rijk nu je hier nog bij me ligt
Nu je hier nog bij me ligt
Ver weg van jou, volg je hart
Ik zal je missen
Een nieuwe start, tot gauw
Ik hou van jou
Geplaatst in Personal

‘Leaving Neverland’

Afgelopen vrijdag ging de documentaire ‘Leaving Neverland’ in première. In deze documentaire worden de aanklachten wegens seksueel misbruik tegen Michael Jackson belicht. Tijdens zijn leven is ‘The King of Pop’ vaak beschuldigd van seksueel misbruik, maar hij werd nooit officieel schuldig bevonden.

Je hoeft geen hogere wiskunde te hebben gestudeerd om te zien dat het opgroeien in de spotlights grote schadelijke gevolgen heeft gehad op de emotionele ontwikkeling van de jonge Michael. Wat dat betreft zou ik niet raar op kijken als hij zich daadwerkelijk schuldig heeft gemaakt aan seksueel misbruik.

Waar ik vooral benieuwd naar ben in deze documentaire is of de rol van de ouders van deze vermeende slachtoffertjes ook belicht wordt. Er bestaat geen prototype pedoseksueel, maar welke gezond nadenkende ouder laat nou zijn jonge kind alleen bij deze zichtbaar beschadigde man… -by Bregje

Geplaatst in Personal

Natte doos…

Het miezert al de hele dag. Ik heb geen keuze, ik moet toch even mijn retourzending afleveren bij het postagentschap bij mij in de buurt.

Het is er druk en gezellig. Het personeel is altijd even goedlachs en in voor een gebbetje. Eenmaal aan de beurt geef ik mijn retourzending aan de dame achter de balie. ‘Sorry, het is een natte doos.’ Zij barst in lachen uit en vraagt mij of ik een natte doos heb. Op dat moment realiseer ik mij pas wat ik heb gezegd. Ik kleur ervan.

Even hebben wij het over en weer over gênante situaties. Ik vertel haar wat een topic in het jeugdjournaal over het woord vagina met pré-pubers kan doen. Terwijl ik weg loop roept zij mij na: ‘Jij doet pubers?’… ‘Ik? Nee hoor, pubers doen is strafbaar!’ -by Bregje

Geplaatst in Personal

Dit geloof je niet…

In het centrum van Amsterdam ligt het luxe vijf sterren hotel ‘Okura’. De prijzen voor een overnachting variëren hier tussen de €184,50 voor een simpele hotelkamer en €12.500,- voor de Imperial Suite met een oppervlakte van 485 m2. De suite bevindt zich op de 17e en 18e etage en is voorzien van twee slaapkamers, twee badkamers en een privé-bioscoop. De suite biedt naast complete privacy ook een panoramische uitzicht over de stad. Gasten kunnen genieten van de vele faciliteiten en privileges die gepaard gaan met de meest prestigieuze en luxueuze suite van de Benelux. In een hotel als deze mag je toch wel enige service en representativiteit verwachten.

Bij aankomst lukt het mij, na enige worsteling met andere oude barrels, om mijn fietst te stallen in het overvolle fietsenrek tegenover de entree van het hotel. Door de glazenpui zie ik dat er wordt gewerkt aan de hoofdingang. Het rest mij om de nooddeur te nemen die opengehouden wordt door een plastic deurstopper. Met moeite wurm ik mij door de smalle opening naar binnen. Waar is toch die piccolo die voor mij de deur openhoudt en mij de receptie wijst. Eenmaal binnen in dit prestigieuze hotel vraag ik de schoonmaker, die dichter bij mij staat dan de ‘dienstdoende’ piccolo, waar de receptie is.

Achter de balie van de receptie staat ‘Floris’. Floris ziet eruit als het prototype student medicijnen in zijn colbert met te korte mouwen. Elke sociale klasse kent zijn eigen namen. Zo is de naam Floris een echte elitenaam, ook wel NRC- of hockeynaam genoemd. Deze Floris doet zijn naam zeker eer aan, zijn uiterlijk past precies bij hem. Of Floris met zijn te korte mouwen ook in het luxe Okura past is nog maar de vraag.

Wanneer ik de dinerbon, waarvoor ik was gekomen, moet afrekenen leg ik mijn pas op het pinapparaat. Floris geeft aan dat ik niet contactloos kan betalen. Op mijn uiterst verbaasde reactie dat ik in een luxe hotel als het Okura verwacht contactloos te kunnen pinnen krijg ik terug: ‘Wij houden graag oude tradities in ere, mevrouw.’ Beetje jammer alleen dat onze Floris, met zijn tradities, niet thuis geeft op het moment dat ik een kamer wil boeken voor de prijs van 10 jaar geleden. -by bregje