Na een week heen en weer reizen tussen Jersey City en New York verkas ik naar Harlem. Bij aankomst is het regenachtig en hangt er een grauwe sfeer, waardoor de normaal zo bruisende wijk een stuk grimmiger aanvoelt. Waar het leven zich met mooi weer vooral op straat afspeelt, zie je nu voornamelijk de mensen die op straat leven. Hierdoor wordt realiteit van armoede, criminaliteit en sociale ongelijkheid een stuk zichtbaarder. Waarschijnlijk is dit de reden dat ik mij minder senang voel dan eerdere keren en ben ik mij ook meer bewust van mijn kleur. Gelukkig met het opklaren van het weer verandert de sfeer op straat aanzienlijk en daarmee ook mijn gevoel. Overal hoor je muziek en ruik je de geur van specerijen.
Slenterend door de straten van Harlem, langs de statige brownstone huizen, vraag ik me af wie er nu in deze huizen wonen en wie de allereerste bewoners waren. Ik kan enorm genieten van de prachtige architectuur en van hoe de zonnestralen, gefilterd door de bladeren van de bomen, op de huizen worden geprojecteerd. Het vastleggen met mijn camera van wat ik zie blijkt nog een hele uitdaging. Dit geldt ook voor straatfotografie. Het begint al met de vraag of mensen wel openstaan voor een praatje en of ik hen vervolgens voor mijn lens krijg.
Met klotsende oksels spreek ik twee meiden aan die, met krulspelden in hun haar, een joint staan te roken bij een ‘hair braiding salon’. Gelukkig krijg ik meteen een goede respons. De dames willen weten waarom ik hen wil portretten. Wanneer ik uitleg dat ik hobbyfotograaf ben en dol ben op straatfotografie, zijn ze om. Ze drukken mij op het hart dat mensen hier maar al te graag willen poseren. Later lees ik dat de Afro-Amerikaanse bewoners vaak geportretteerd willen worden omdat het een manier is om hun trots op hun cultuur, identiteit en gemeenschap te tonen. Wat de reden is van de Latino’s dat ook zij na een praatje bereid zijn te poseren weet ik niet.
De keren daarna gaat het mij iets gemakkelijker af, al blijf ik het keer op keer spannend vinden en durf ik ook lang niet altijd een gesprekje aan te gaan. Vooral omdat er tussen de leuke gesprekken door ook zeker afwijzingen zijn. Bovendien valt het mij op dat mensen een stuk minder spraakzaam lijken dan voor Corona, maar misschien ligt dat aan mij en ben ik zelf minder open. Tot mijn grote frustratie heb ik niet het lef kunnen verzamelen om te vragen of ik een foto van een dergelijk ‘hair braiding salon’ mag maken.
Tijdens één van mijn chitchats krijg ik de tip dat er die avond een ‘stoop session’ op West 121st Street is. Het is een evenement dat ontstaan is in Cornatijd en wat een afgeleide is van de inmiddels verboden grotere ‘block parties’ die gegeven werden ter bevordering van het gemeenschapsgevoel. Daar aangekomen is het binnen een mum van tijd afgeladen. Het is duidelijk dat men gewend is aan hutjemutje staan in de metro, want er valt geen onvertogen woord en er wordt niet geduwd. De sfeer is wat ingetogener dan bij een eerdere block party in dezelfde buurt. Ondanks geniet ik volop van alle mooie, kleurrijke en vriendelijke mensen, de muziek en de fijne sfeer. Tegen het einde haast ik mij terug naar mijn veilige slaapplek. Het is en blijft Harlem, met zijn mooie maar ook donkere kanten. -by Bregje
Www.flickr.com/brgj
my SITE of the story 