Geplaatst in Personal

Anecdote uit ‘de oude doos’

Járen geleden, ik deed toen de lerarenopleiding, had ik een iets wat opmerkelijke medestudent. Even voor jullie beeld. Het was een dame van begin dertig met een uiterlijk dat behoorlijk afweek van de rest van de studenten. Zij droeg steevast een kanten blouse met een lange plooirok, was brildragend en had haar haren keurig opgestoken met een pin. Haar uiterlijk deed mij denken aan één van de personage uit ‘het kleine huis op de prairie’.

Nou moet ik zeggen dat er in onderwijsland wel meer zonderlijke types werken, dus wat dat betreft past zij goed in het onderwijs en ben ik daarentegen misschien wel de vreemde eend in de bijt.

Maar goed, terug naar de dame in kwestie. Stiekem verdenk haar ervan dat zij ten tijde van de opleiding nog thuis bij haar ouders woonde en dat zij na het verlaten van haar ouderlijk huis dit heeft verruild voor het huis van God.

Ik zie mijzelf nog daar staan in het natuurkunde lokaal. Het kan niet anders dan dat zij zich opgelaten voelde. Ze pulkt wat aan haar plooirok en ontweek mijn blik. Nauwelijks verstaanbaar mompelde zij of ik misschien een tampon te leen had. Ik twijfelde geen seconde en antwoordde haar resoluut ‘Nee sorry, ik leen geen tampons uit. Dat vind ik vies!’ – by Bregje

Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice X tien jaar later

Bijna een decennium gelden stond ik voor een ingrijpende beslissing die de rest van mijn leven zou gaan bepalen. Ik stopte op 40 jarige leeftijd met mijn fertiliteitstraject. Het heeft nog zeker een aantal jaar geduurd voor het besef van deze beslissing echt indaalde. Lang hield ik mijzelf voor dat er nog een mogelijkheid was om moeder te worden.

In de afgelopen tien jaar heb ik alle fasen van rouw doorlopen en doorleefd. Voor het eerst denk ik te durven zeggen dat ik mijn lot heb aanvaard. Ik zal nooit een moeder zijn. Ik hou hierin liever nog een slag om de arm omdat ik weet dat een rouwproces grillig kan verlopen. Langzaamaan zie ik steeds meer de voordelen van het niet hebben van kinderen. Dit betekent niet dat ik nu nooit meer verdrietig zal zijn. ‘Ongewenste kinderloosheid reist in alle levensfasen met je mee.’ * De gapende wond is nu een trekkend litteken. Daar waar het zien van zwangere vrouwen mij eerst onnoemlijk veel pijn deed raakt het mij nu wanneer ik ouders vol trots hoor vertellen over hun tieners en jong volwassen kinderen.

De omslag in mij is mede gekomen door een gesprek dat ik had met een vriendin die rond dezelfde tijd ongewenst kinderloos bleef. Stoer als zij is heeft zij vlak daarna het roer omgegooid en is zij gaan reizen. Ik vroeg haar hoe zij nu omgaat met het gegeven dat zij geen moeder is geworden. Zij gaf aan dit al geruime tijd geleden een plek te hebben geven. Zij is vooral dingen gaan doen die je mèt kinderen niet kan doen. Uiteraard heeft zij ook haar momenten van gemis, maar zij heeft haar focus verlegd. Vooral haar opmerking ‘Je kan het toch niet meer veranderen’ is bij mij bijgebleven.

In diezelfde tijd ontmoette ik een vrouw die als ongewenst kinderloze bewust kiest voor omgang met een groep gewenst kinderloze vrouwen omdat zij een positieve drive hebben om te genieten van een leven zonder kinderen.

Daar waar in de Coronatijd mijn leven in alle rust door kabbelde stond de wereld van veel ouders met kinderen op z’n kop. Ik zag de struggling van ouders die, naast het draaiend houden van een huishouden, niet alleen moesten thuiswerken maar ook nog eens hun kinderen moesten begeleiden bij het thuisonderwijs. Twentyfourseven alle ballen hoog houden. Probeer het dan maar thuis gezellig te houden.

Het zou fijn zijn geweest als ik deze omslag, net als die vriendin, eerder had gemaakt. Waarschijnlijk doordat ik in hetzelfde leven ben gebleven en vrienden om mij heen allemaal gezinnen stichtten is dit mij niet eerder gelukt. Ieder zijn eigen rouwproces denk ik dan maar.

Toen ik besloot een streep te zetten onder mijn fertiliteitstraject heb ik een aantal opmerkingen gekregen in de trant van ‘Dan heb je niet echt moeder willen worden’. Nu vrees ik wederom voor soortgelijke reacties. Gelukkig weet ik zelf beter en ben ik blij met deze omslag. Ik moet en wil door! -by Bregje

*citaat: Simone Sinjorgo

Geplaatst in Personal

Held op sokken

Ik lig lekker onderuit gezakt op de bank wanneer ik in mijn ooghoek een piep klein muisje omhoog zie schieten langs één van de stelen van mijn Strelitzia plant. Waarschijnlijk door mijn onverhoedse opspringen glijdt het muisje van de steel zo de plantenbak in. Daar zit het dan, met z’n kleine kraaloogjes. Althans zat het maar gewoon, dan had ik het nog best schattig gevonden. Maar niets van dat, het arme beestje rent in paniek alle kanten op in de hoop uit de pot te kunnen ontsnappen. En ik… ik schiet in de stres.

Wat dat betreft ben ik toch echt een stadsmens geworden. Vroeger, toen wij nog buiten woonden, was ik echt niet zo’n schijterd als nu. Onze katten namen regelmatig muizen mee naar binnen. Niet dat ik blij was met deze vangst, maar door de extreme angst van mijn moeder had ik geen andere keuze dan ze te vangen en terug naar buiten te zetten. Wat is er toch met mij gebeurd dat ik er nu zó van griezel? Ben ik echt zo’n held op sokken geworden?

Daar sta ik nu, als aan de grond genageld. Allerlei gedachten schieten door mijn hoofd. Hoe ga ik dit piep kleine alsmaar heen en weer rennende muisje vangen? Met een glas met een kartonnetje eronder? Het glas zou nog een optie kunnen zijn, maar hoe schuif ik in een diepe plantenbak een kartonnetje onder een glas? Zal ik snel genoeg zijn? En hoe kan ik voorkomen dat dit muisje wanneer ik wegloop niet weer opnieuw in de steel van mijn plant klimt? Ik weet het niet meer…. het enige wat ik nog kan bedenken is om vriendin Willemijn te bellen. Gelukkig is zij in de buurt en kan zij er al over enkele minuten zijn. Je kan je voorstellen dat deze minuten uren lijken te duren.

Ondertussen verplaats ik mijn plantenbak naar de deuropening van het balkon in de hoop dat wanneer het onheil vlucht het tenminste naar buiten ontsnapt. Uitkijkende naar mijn hulptroepen ijsbeer ik tussen het raam en de plantenbak. Terug bij de plantenbak zie ik tot mijn ontsteltenis het muisje niet meer. Waar is het gebleven?

De deurbel, ik snel de drie trappen af om mijn reddende engel binnen te laten. Nu maar hopen dat zij het ondier vindt en mij ervan bevrijd. Ben ik even blij dat ik met haar hond buiten mag blijven wachten. Na een tijdje komt zij naar beneden. Missie geslaagd. Het muisje was opnieuw de steel ingeklommen en was vanaf daar naar beneden gesprongen het balkon op.

Nu maar hopen dat dit kleine vriendje niet uit een al te grote familie komt. -by Bregje.

Geplaatst in Personal

Ook ik moet eraan geloven

Ik kan er niet meer omheen. Gisteren ben ik 50 jaar geworden. Uiteraard was een veel gemaakte plagerijtje: ‘Nu ga je Sarah zien.’ Gezien het Covid tijdperk waarin wij nu zitten mocht ik niet meer dan 3 personen uitnodigen en was er dus geen plaatst voor Sarah.

In eerste instantie had ik bedacht om een kok uit te nodigen voor een groot gezelschap. Nu waren wij met z’n viertjes en moest ik zelf een recept in elkaar flansen. Uiteraard vond ik het jammer dat ik niet al mijn goede vrienden kon uitnodigen maar ondanks dat was het een geslaagde verjaardag met een fijn gezelschap en lekkere GT’s.

Tegen het middaguur werd ik gewekt met een appje van een vriend die al een poosje eerder de 50 is gepasseerd. ‘Zie je wel je merkt er niks van dat je nu 50 bent. Gewoon niet teveel bij stil staan.‘ Helaas kan ik dat niet beamen. De man met de hamer stond vanmorgen toch echt naast m’n bed en dat van maar een paar drankjes. -by Bregje

Geplaatst in Personal

Plastuitje

Als kind al vond ik het zo oneerlijk dat jongens makkelijker buiten kunnen plassen dan meisjes. Hoe fijn zou het zijn als je als meisje ook staand kan plassen.

Vandaag zat ik met twee vrienden wat te drinken aan de waterkant. En wat erin gaat moet er op een zeker moment ook weer uit. Maar ja waar? In Corona tijd zijn alle cafés dicht en daarmee ook alle toiletten. Dit euvel bracht mij op een oude anekdote die ik graag met jullie deel.

Iedereen die wel eens in India is geweest weet hoe smerig de openbare toiletten daar kunnen zijn. En dan bedoel ik niet een beetje vies maar echt ranzig. Met die wetenschap leek het mij een goed plan om voor mijn tweede reis naar India een plastuitje te kopen. Een rubberen trechter waarmee je als vrouw staand kan plassen.

Thuis besloot ik om deze plastuit eerst maar eens onder de douche uit te testen. Tot mijn grote verrassing werkte het goed. Op naar de tweede test. Staand plassen mèt afvegen. Normaal gesproken ga je als vrouw met je rug naar het toilet staan om vervolgens te gaan zitten of te gaan hangen. Nu moet ik met mijn neus naar de pot gaan staan. Daar sta ik dan met mijn broek een stukje naar beneden en de plastuit op je juiste plaats, klaar om te plassen. Helaas is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Het is een mentale kwestie. Staand je plas laten lopen als vrouw associeer je met het in je broek plassen. En wie wil er nou in z’n broek plassen. Wanneer het mij lukt om deze knop om te zetten gaat er een wereld voor mij open. Staand plassen en ook nog eens kunnen richten, wat wil ik nog meer! Ik snap wel dat sinds er een vlieg in menig toilet geplakt zit het percentage ‘over de rand plassers’ enorm is gedaald. Deze euforie verdwijnt al snel wanneer ik mij realiseer dat ik toch echt zal moeten afvegen omdat ik mijn surrogaat piemel niet even kan rond zwengelen of afschudden zoals mannen dat kunnen. Zie dat maar eens zonder druppelen te doen, met in de ene hand je plastuit terwijl je met je andere hand je broek moet ophouden, want ja bij staand plassen hoort nu eenmaal dat je niet je broek op je knieën laat zakken. Met enige acrobatiek lukt het mij. Opgelucht dat het allemaal is gelukt draai ik mij tevreden om, om door te trekken. Oh nee, even vergeten maar bij staand plassen trek je door zonder om te draaien. Kortom wat voor mannen de gewoonste zaak van de wereld is, is voor vrouwen alles behalve van zelf sprekend. Het is niet alleen een beproeving maar ook nog eens een zeer vreemde gewaarwording.

Oefening baart kunst en na een tijd flink oefen kan ik mij een volleerd staand plasser noemen. Ik ben klaar voor mijn reis. Het enige wat mij nog rest is het inpakken van mijn rugzak. Als laatste steek ik mijn plastuit als een soort trofee in mijn rugzak. ‘India here I come’. Althans… Na een lange vlucht met overstap in Rusland land ik veilig en wel in New Delhi. Ik wel, maar tot mijn schrik zonder rugzak en bovenal mijn plastuit. Die zijn blijven steken in Rusland en worden uiteindelijk op het vliegtuig terug naar Nederland gezet.

Ik zal je zeggen ik was behoorlijk van de rel. Alleen in een land als India zonder rugzak. Uiteindelijk heeft het mij veel gebracht en heb ik bijna alles daar kunnen kopen, behalve mijn trofee. Alle inspanning voor niks geweest. Al had ik deze ervaring voor geen goud willen missen. Welke vrouw kan er nou volmondig zeggen dat zij staand kan plassen. -by Bregje

Geplaatst in Personal

Na 25 jaar eindelijk een diagnose

Iedereen die wel eens kookt weet dat wortels, uien en aardappelen de hoofdingrediënten zijn voor hutspot.

Zo zou je verwachten dat een oogarts, een medisch specialist, zou weten dat wanneer uveïtis* samen gaat met psoriasis, lage rugpijn en moeheid dit kan duiden op de ziekte van Bechterew. Een ontstekingsreuma in met name de rug- en heupgewrichten die vaak gepaard gaat met uveïtis. Helaas, niks is minder waar. Het heeft de ‘knappe koppen’ vijfentwintig jaar gekost om deze diagnose te stellen. Zo ook mijn vaste huisarts en de vele specialisten die ik door de jaren heen heb bezocht voor mijn gewrichtspijn, huidaandoening en moeheid hebben nooit dit verband gelegd.

In 1995 kwam ik voor het eerst bij de huisarts met een oogontsteking. Na eerst een paar maanden zelf te hebben gedokterd verwees hij mij door naar oogheelkunde. Helaas had ik toen al onherstelbare schade opgelopen aan mijn netvlies. Het bleek uveïtis te zijn. Uveïtis komt voor bij een aantal auto-immuunziekten, zoals (jeugd)reuma, de ziekte van Bechterew, de ziekte van Crohn en sarcoïdose. In enkele gevallen wordt de oorzaak nooit gevonden.

Ik kan de heren van oogheelkunde niet verwijten dat zij niet hun uiterste best hebben gedaan. Ik kon met een ‘spoedcode’ te allen tijde bij hun terecht. Er werden globale onderzoeken gedaan, ik werd als ‘interessante casus’ besproken in het landelijk overleg en ben ik doorverwezen naar meerdere oogspecialisten door heel Nederland. Wat ik hen wel kwalijk neem is dat geen van hen net iets verder heeft gekeken dan zijn eigen specialisme. En dat terwijl mijn dossier nauwkeurig is bijgehouden sinds 2004.

Ik zal jullie het commentaar en advies van de door mij bezochte fysiotherapeuten besparen. Daar zou ik op zich al een blog aan kunnen wijden. Maar dat ik wel eens aan een reuma variant zou kunnen lijden, daar is geen van allen opgekomen. Te bedenken dat 1 op de 500 mensen de ziekte van Bechterew heeft en met rugpijn kampt.

Hoe kan het dat in zo’n rijk land als Nederland met zo’n goede gezondheidszorg er geen onderlinge communicatie is tussen de specialisten? Naar alle waarschijnlijkheid zal de medische tuchtcommissie het gooien op de wet ‘cliëntenrechten bij elektronische verwerking van gegevens’, maar ik ben bang dat menig specialist stom weg niet verder kijkt dan zijn neus lang is. En daarmee ook niet tot een juiste diagnose komt.

Gezien de enorme pijn waarmee ik met grote regelmaat moest dealen ben ik daarnaast mijn heil gaan zoeken in het alternatieve circuit. Zo heb ik jaren een acupuncturist bezocht. Ik had het idee dat met zijn bezoeken de pijn iets dragelijker werd, maar meer dan ook niet.

Uiteindelijk kwam ik per toeval bij een andere oogarts terecht. Deze arts heeft mij op mijn verzoek doorverwezen naar de reumatoloog en ging ermee akkoord dat ik preventief een ontstekingsremmer ging slikken. Halleluja, je gelooft het niet maar voor het eerst sinds vijfentwintig jaar heb ik nauwelijks meer een oogontstekingen gehad.

Gelukkig was de reumatoloog bereid om tot het gaatje te gaan in het onderzoek naar de ziekte van Bechterew. Dit gezien de optelsom van mijn symptomen. Uit zowel een bloedtest als de röntgenfoto kwam niks naar voren. Pas op een MRI-scan werd zichtbaar dat ik eerder ontstekingen heb gehad aan mijn SI gewrichten, wat duidt op de ziekte van Bechterew.

Het hebben van een reumatische aandoening is zeker niet fijn, maar wel dat er nu eindelijk gericht een behandelplan opgesteld kan worden en mijn gewrichtsklachten serieus genomen worden.

Ongelofelijk dat zo veel specialisten: de huisarts, dermatoloog, acupuncturist, fysiotherapeut en oogarts nooit de optelsom hebben gemaakt van mijn symptomen. Ik neem hen dit zeker kwalijk. Er was mij naast alle kosten die ik heb gemaakt vooral een hele hoop pijn en frustratie gespaard gebleven. -by Bregje

*uveitis: verzamelnaam voor inwendige ontstekingen aan het oog

Geplaatst in Personal

Mijn Mokum

‘Al die Amsterdamse mensen. Al die lichtjes ’s avonds laat op het plein. Niemand kan zich beter wensen. Dan een Amsterdammer te zijn…’

Amsterdam is weer even van de Amsterdammers. Mijn liefde voor deze stad was uitgedoofd, maar is weer helemaal aangewakkerd.

Wie had mij twee maanden geleden geloofd als ik zou zeggen dat onbekende mensen elkaar op straat gedag zeggen en nog wel te verstaan in het Nederlands! Lang leve Amsterdam en haar bewoners. -by Bregje

Geplaatst in Personal

Genaaid!

Als prijsbewuste consument ga ik graag naar de Lidl. Een zogeheten budgetwinkel waar je niet op de kleintjes hoeft te letten. Helaas is niks minder waar. Wanneer ik thuis op mijn kassabon kijk zie ik dat ik maar liefst €4,99 heb betaald voor een flesje van 100ml desinfecterende handgel. Plat gezegd: ik voel mij genaaid! -by Bregje

Geplaatst in Personal

Voorkom een volledige lockdown!

Wat is dat toch met ons eigenwijze Nederlanders? Wat maakt het voor ons toch zo moeilijk om ons aan (nieuwe) regels te houden. Hoe lang heeft het wel niet geduurd voordat wij alle kroegen rookvrij hadden.

En nu. Wat bezielt ons? Massaal naar het strand. Eigen Corona’s drinken met z’n tienen op een terras. De trein gebruiken voor uitjes. Als je blieft denk na. Verspreid je. Op de Dam is nu niemand.

Neem je verantwoordelijkheid. Mijd drukke plekken, voordat wij in volledige lockdown moeten! -by Bregje