Geplaatst in Personal

Ook ik moet eraan geloven

Ik kan er niet meer omheen. Gisteren ben ik 50 jaar geworden. Uiteraard was een veel gemaakte plagerijtje: ‘Nu ga je Sarah zien.’ Gezien het Covid tijdperk waarin wij nu zitten mocht ik niet meer dan 3 personen uitnodigen en was er dus geen plaatst voor Sarah.

In eerste instantie had ik bedacht om een kok uit te nodigen voor een groot gezelschap. Nu waren wij met z’n viertjes en moest ik zelf een recept in elkaar flansen. Uiteraard vond ik het jammer dat ik niet al mijn goede vrienden kon uitnodigen maar ondanks dat was het een geslaagde verjaardag met een fijn gezelschap en lekkere GT’s.

Tegen het middaguur werd ik gewekt met een appje van een vriend die al een poosje eerder de 50 is gepasseerd. ‘Zie je wel je merkt er niks van dat je nu 50 bent. Gewoon niet teveel bij stil staan.‘ Helaas kan ik dat niet beamen. De man met de hamer stond vanmorgen toch echt naast m’n bed en dat van maar een paar drankjes. -by Bregje

Geplaatst in Personal

Plastuitje

Als kind al vond ik het zo oneerlijk dat jongens makkelijker buiten kunnen plassen dan meisjes. Hoe fijn zou het zijn als je als meisje ook staand kan plassen.

Vandaag zat ik met twee vrienden wat te drinken aan de waterkant. En wat erin gaat moet er op een zeker moment ook weer uit. Maar ja waar? In Corona tijd zijn alle cafés dicht en daarmee ook alle toiletten. Dit euvel bracht mij op een oude anekdote die ik graag met jullie deel.

Iedereen die wel eens in India is geweest weet hoe smerig de openbare toiletten daar kunnen zijn. En dan bedoel ik niet een beetje vies maar echt ranzig. Met die wetenschap leek het mij een goed plan om voor mijn tweede reis naar India een plastuitje te kopen. Een rubberen trechter waarmee je als vrouw staand kan plassen.

Thuis besloot ik om deze plastuit eerst maar eens onder de douche uit te testen. Tot mijn grote verrassing werkte het goed. Op naar de tweede test. Staand plassen mèt afvegen. Normaal gesproken ga je als vrouw met je rug naar het toilet staan om vervolgens te gaan zitten of te gaan hangen. Nu moet ik met mijn neus naar de pot gaan staan. Daar sta ik dan met mijn broek een stukje naar beneden en de plastuit op je juiste plaats, klaar om te plassen. Helaas is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Het is een mentale kwestie. Staand je plas laten lopen als vrouw associeer je met het in je broek plassen. En wie wil er nou in z’n broek plassen. Wanneer het mij lukt om deze knop om te zetten gaat er een wereld voor mij open. Staand plassen en ook nog eens kunnen richten, wat wil ik nog meer! Ik snap wel dat sinds er een vlieg in menig toilet geplakt zit het percentage ‘over de rand plassers’ enorm is gedaald. Deze euforie verdwijnt al snel wanneer ik mij realiseer dat ik toch echt zal moeten afvegen omdat ik mijn surrogaat piemel niet even kan rond zwengelen of afschudden zoals mannen dat kunnen. Zie dat maar eens zonder druppelen te doen, met in de ene hand je plastuit terwijl je met je andere hand je broek moet ophouden, want ja bij staand plassen hoort nu eenmaal dat je niet je broek op je knieën laat zakken. Met enige acrobatiek lukt het mij. Opgelucht dat het allemaal is gelukt draai ik mij tevreden om, om door te trekken. Oh nee, even vergeten maar bij staand plassen trek je door zonder om te draaien. Kortom wat voor mannen de gewoonste zaak van de wereld is, is voor vrouwen alles behalve van zelf sprekend. Het is niet alleen een beproeving maar ook nog eens een zeer vreemde gewaarwording.

Oefening baart kunst en na een tijd flink oefen kan ik mij een volleerd staand plasser noemen. Ik ben klaar voor mijn reis. Het enige wat mij nog rest is het inpakken van mijn rugzak. Als laatste steek ik mijn plastuit als een soort trofee in mijn rugzak. ‘India here I come’. Althans… Na een lange vlucht met overstap in Rusland land ik veilig en wel in New Delhi. Ik wel, maar tot mijn schrik zonder rugzak en bovenal mijn plastuit. Die zijn blijven steken in Rusland en worden uiteindelijk op het vliegtuig terug naar Nederland gezet.

Ik zal je zeggen ik was behoorlijk van de rel. Alleen in een land als India zonder rugzak. Uiteindelijk heeft het mij veel gebracht en heb ik bijna alles daar kunnen kopen, behalve mijn trofee. Alle inspanning voor niks geweest. Al had ik deze ervaring voor geen goud willen missen. Welke vrouw kan er nou volmondig zeggen dat zij staand kan plassen. -by Bregje

Geplaatst in Personal

Na 25 jaar eindelijk een diagnose

Iedereen die wel eens kookt weet dat wortels, uien en aardappelen de hoofdingrediënten zijn voor hutspot.

Zo zou je verwachten dat een oogarts, een medisch specialist, zou weten dat wanneer uveïtis* samen gaat met psoriasis, lage rugpijn en moeheid dit kan duiden op de ziekte van Bechterew. Een ontstekingsreuma in met name de rug- en heupgewrichten die vaak gepaard gaat met uveïtis. Helaas, niks is minder waar. Het heeft de ‘knappe koppen’ vijfentwintig jaar gekost om deze diagnose te stellen. Zo ook mijn vaste huisarts en de vele specialisten die ik door de jaren heen heb bezocht voor mijn gewrichtspijn, huidaandoening en moeheid hebben nooit dit verband gelegd.

In 1995 kwam ik voor het eerst bij de huisarts met een oogontsteking. Na eerst een paar maanden zelf te hebben gedokterd verwees hij mij door naar oogheelkunde. Helaas had ik toen al onherstelbare schade opgelopen aan mijn netvlies. Het bleek uveïtis te zijn. Uveïtis komt voor bij een aantal auto-immuunziekten, zoals (jeugd)reuma, de ziekte van Bechterew, de ziekte van Crohn en sarcoïdose. In enkele gevallen wordt de oorzaak nooit gevonden.

Ik kan de heren van oogheelkunde niet verwijten dat zij niet hun uiterste best hebben gedaan. Ik kon met een ‘spoedcode’ te allen tijde bij hun terecht. Er werden globale onderzoeken gedaan, ik werd als ‘interessante casus’ besproken in het landelijk overleg en ben ik doorverwezen naar meerdere oogspecialisten door heel Nederland. Wat ik hen wel kwalijk neem is dat geen van hen net iets verder heeft gekeken dan zijn eigen specialisme. En dat terwijl mijn dossier nauwkeurig is bijgehouden sinds 2004.

Ik zal jullie het commentaar en advies van de door mij bezochte fysiotherapeuten besparen. Daar zou ik op zich al een blog aan kunnen wijden. Maar dat ik wel eens aan een reuma variant zou kunnen lijden, daar is geen van allen opgekomen. Te bedenken dat 1 op de 500 mensen de ziekte van Bechterew heeft en met rugpijn kampt.

Hoe kan het dat in zo’n rijk land als Nederland met zo’n goede gezondheidszorg er geen onderlinge communicatie is tussen de specialisten? Naar alle waarschijnlijkheid zal de medische tuchtcommissie het gooien op de wet ‘cliëntenrechten bij elektronische verwerking van gegevens’, maar ik ben bang dat menig specialist stom weg niet verder kijkt dan zijn neus lang is. En daarmee ook niet tot een juiste diagnose komt.

Gezien de enorme pijn waarmee ik met grote regelmaat moest dealen ben ik daarnaast mijn heil gaan zoeken in het alternatieve circuit. Zo heb ik jaren een acupuncturist bezocht. Ik had het idee dat met zijn bezoeken de pijn iets dragelijker werd, maar meer dan ook niet.

Uiteindelijk kwam ik per toeval bij een andere oogarts terecht. Deze arts heeft mij op mijn verzoek doorverwezen naar de reumatoloog en ging ermee akkoord dat ik preventief een ontstekingsremmer ging slikken. Halleluja, je gelooft het niet maar voor het eerst sinds vijfentwintig jaar heb ik nauwelijks meer een oogontstekingen gehad.

Gelukkig was de reumatoloog bereid om tot het gaatje te gaan in het onderzoek naar de ziekte van Bechterew. Dit gezien de optelsom van mijn symptomen. Uit zowel een bloedtest als de röntgenfoto kwam niks naar voren. Pas op een MRI-scan werd zichtbaar dat ik eerder ontstekingen heb gehad aan mijn SI gewrichten, wat duidt op de ziekte van Bechterew.

Het hebben van een reumatische aandoening is zeker niet fijn, maar wel dat er nu eindelijk gericht een behandelplan opgesteld kan worden en mijn gewrichtsklachten serieus genomen worden.

Ongelofelijk dat zo veel specialisten: de huisarts, dermatoloog, acupuncturist, fysiotherapeut en oogarts nooit de optelsom hebben gemaakt van mijn symptomen. Ik neem hen dit zeker kwalijk. Er was mij naast alle kosten die ik heb gemaakt vooral een hele hoop pijn en frustratie gespaard gebleven. -by Bregje

*uveitis: verzamelnaam voor inwendige ontstekingen aan het oog

Geplaatst in Personal

Mijn Mokum

‘Al die Amsterdamse mensen. Al die lichtjes ’s avonds laat op het plein. Niemand kan zich beter wensen. Dan een Amsterdammer te zijn…’

Amsterdam is weer even van de Amsterdammers. Mijn liefde voor deze stad was uitgedoofd, maar is weer helemaal aangewakkerd.

Wie had mij twee maanden geleden geloofd als ik zou zeggen dat onbekende mensen elkaar op straat gedag zeggen en nog wel te verstaan in het Nederlands! Lang leve Amsterdam en haar bewoners. -by Bregje

Geplaatst in Personal

Genaaid!

Als prijsbewuste consument ga ik graag naar de Lidl. Een zogeheten budgetwinkel waar je niet op de kleintjes hoeft te letten. Helaas is niks minder waar. Wanneer ik thuis op mijn kassabon kijk zie ik dat ik maar liefst €4,99 heb betaald voor een flesje van 100ml desinfecterende handgel. Plat gezegd: ik voel mij genaaid! -by Bregje

Geplaatst in Personal

Voorkom een volledige lockdown!

Wat is dat toch met ons eigenwijze Nederlanders? Wat maakt het voor ons toch zo moeilijk om ons aan (nieuwe) regels te houden. Hoe lang heeft het wel niet geduurd voordat wij alle kroegen rookvrij hadden.

En nu. Wat bezielt ons? Massaal naar het strand. Eigen Corona’s drinken met z’n tienen op een terras. De trein gebruiken voor uitjes. Als je blieft denk na. Verspreid je. Op de Dam is nu niemand.

Neem je verantwoordelijkheid. Mijd drukke plekken, voordat wij in volledige lockdown moeten! -by Bregje

Geplaatst in Personal

Ga daar maar aan staan

Zondag 15 maart werd bekend dat ook de Amsterdamse scholen hun deuren sluiten. Geweldig om te zien hoeveel leerkrachten meteen hun schouders eronder zetten om het thuisonderwijs mogelijk te maken. Wij leerkrachten mogen wel gaan oppassen dat wij ons zelf niet overbodig maken. Binnen twee dagen hadden zij al zoveel voor elkaar en online klaarstaan voor de kinderen. Petje af. Een uitleen systeem werd opgezet voor kinderen die thuis geen Chromebooks hebben en kinderen van ouders met vitale beroepen werden direct opgevangen. Ik ben er van overtuigd dat ouders heel blij zijn met de inzet en de betrokkenheid van de leerkrachten.

Nu hoop ik niet dat ik mij als leerkracht op glad ijs begeef en hiermee mijzelf in de vingers snij, maar ik ben bang dat er in het enthousiasme van de leerkrachten voorbij is gegaan aan de ouders en kinderen. De impact die het Coronavirus heeft op de hele maatschappij, dus ook op gezinnen, is enorm en niet te overzien. Veel mensen moeten van de één op de andere dag hun leven omgooien en niks is meer vanzelfsprekend. Ouders die ineens thuis moeten werken, zzp’ers en flexwerkers die zonder werk en inkomen komen te zitten, grootouders die niet meer kunnen oppassen, sport en alle andere activiteiten waar wij normaal gesproken onze tijd aan besteden gaan plotsklaps niet meer door. Ouders en kinderen zitten onverhoeds samen thuis. Geen uurtjes maar 24/7. Dit brengt veel onrust met zich mee. Dan heb ik het nog niet eens over de angst, de overuren en financiële onzekerheden met alle gevolgen van dien. Zo’n drastische overgang vraagt veel van mensen, iets wat tijd vergt.

Als klap op de vuurpijl worden ouders ook nog eens overspoeld met mail van de school. Duidelijk goed bedoeld maar voor ouders vaak niet te behappen. Mail waarin van alles wordt verwacht en geacht van de ouders. Als het aan de scholen ligt is thuisonderwijs nu een gedwongen feit. Kinderen moeten thuis aan de bak en ouders moeten de rol van een leerkracht innemen. Dreigementen klinken vanuit de school: ‘Kinderen dit is geen vakantie!’ ‘Er moet gewoon gewerkt worden.’ ‘Wij controleren alles!’ Kinderen aan het werk krijgen en houden is bij jonge kinderen al een hele uitdaging, laat staan bij pubers. Of hoe hou je je peuter bezig terwijl jij net een belangrijk telefoontje moet plegen. Ga daar maar aan staan. En dat in een prestatie maatschappij waarin wij nu leven. Probeer dan maar alle ballen hoog te houden. Je kan je voorstellen dat dit extreme druk op families legt.

Laten wij in deze toch al zo heftig tijd kijken naar wat haalbaar is en wat niet en elkaar daarin steunen. -by Bregje