Geplaatst in Amsterdam, Personal

Steeds meer dames achter het glas

De afgelopen dagen zie je bij steeds meer winkels een plexiglasplaat hangen boven de kassa ter bescherming van het winkelpersoneel. Zo ook bij de Primera op het Limburg van Stirumplein. Wanneer ik oogcontact krijg met de dame achter de balie vraag ik haar of zij tegenwoordig een nieuwe baan heeft dat ze achter het glas zit. Heerlijk, zij begrijpt mij meteen. Wat hou ik toch van de Amsterdamse humor. We geinen nog wat verder. De discussie gaat over of de dames inmiddels niet te oud zijn en of zij nog wel wat zullen opleveren. Om de dames gerust te stellen herinner ik hen aan de tweeling van zeventig uit Slotervaart die na 50 jaar pas hun werk als dames van lichte zeden neerlegden. Zouden deze dames eigenlijk nog leven? Gevat als de Primera dame is merkt zij op dat juist de heren in de rij hierop het antwoord weten. Ja, ja, heren wat hebben jullie daarop te zeggen?!

Gebbetjes als deze zijn goud waard in een onzekere en spannende tijd. Voor mij hebben jullie ook een vitaal beroep! -by Bregje

Geplaatst in Personal

De voordelen van het coronavirus

Ik geloof sterk in de woorden van onze wijlen Johan Cruijf. ‘Elk voordeel heb z’n nadeel.’ En elk nadeel heeft z’n voordeel. Laten wij eens met z’n allen kijken naar de voordelen die het coronavirus met zich mee brengt.

Wij mogen van zoveel geluk spreken dat wij in een land wonen dat qua gezondheidszorg in de top 10 van de wereld staat.

Een land waar hamsteren niet nodig is omdat er voldoende voorraden zijn. De run op toiletpapier is dan ook echt ridicuul. Te bedenken dat er zelfs genoeg voorraad is om ook aan die stijgende vraag te voldoen. Bovendien, in het ergste geval, kunnen wij nog altijd onze billen vegen op de Aziatische wijze.

In de zorg en in het onderwijs laat de schoonmaak al jaren te wensen over. Met een beetje geluk wordt er nu echt een keer goed schoongemaakt.

Hoe fijn is het om te zien dat er acties opgezet worden als #coronahulp. Mensen uit heel Nederland die hulp bieden aan anderen die door het coronavirus de deur niet uit kunnen of die een oppas nodig hebben. Het coronavirus opent niet alleen de ogen bij de bevolking maar verbindt ook en zorgt voor saamhorigheid. In Italië zingen mensen samen vanuit hun huis om elkaar moed in te spreken.

Aan het dringende advies van de overheid om thuis te werken lijkt massaal gehoor te worden gegeven. Wat als groot voordeel heeft dat mensen minder de auto pakken. Ik hoef niemand te overtuigen wat voor een voordeel dat is voor het milieu. Maar niet alleen voor het milieu, veel autorijden heeft weerslag op lichaam en geest.

Wat ik zelf als zeer prettig ervaar is dat de binnenstad van Amsterdam weer even van ons Amsterdammers is en het straatbeeld niet wordt bepaald door het massatoerisme. Helaas is er nu bepaald dat ook musea tijdelijk hun deuren sluiten. Hoe bijzonder zou het zijn geweest om het melk meisje van Vermeer van dichtbij te kunnen bewonderen in plaats van langs en over de hoofden van de vele bezoekers heen die het museum dagelijks trekt.

Wanneer je besmet raakt mag je twee weken geen contact hebben met de buitenwereld. Dit betekent dat je twee weken lang aan huis gekluisterd zal zijn. De verveling zal hoe dan ook toe slaan. Hoe kom je je tijd door? Een paar dagen ‘Netflixen en bingewatchen’ is nog best fijn, maar dat houd je ook geen twee weken vol. Ik in ieder geval niet. Je wordt gedwongen opzoek te gaan naar een meer zinvolle activiteit om de verveling te kunnen verdrijven. Iets wat volgens de geleerde bijdraagt aan het creatieve brein. Je kan er ook voor kiezen om je erin te berusten, een mooi moment voor bezinning.

Het zal niemand zijn ontgaan maar iedereen is in de ban van het virus. Het is dan ook het gesprek van de dag. Eindelijk wordt er eens niet geklaagd over het Nederlandse weer.

Ondanks dat het coronavirus over de hele wereld voor een hoop ellende zorgt, zijn er gelukkig dus ook nog voordelen te bedenken.

Wie helpt mij mijn lijstje aan te vullen? -by Bregje

Geplaatst in Personal

Pffff, die dans ben ik ontsprongen

Deze maand is het alweer acht jaar geleden dat mijn mijn relatie zeer abrupt ten einde kwam.

Vanaf december bemerkte ik steeds vaker vreemd gedrag bij mijn vriend. Op een avond, half januari, vertelde hij mij twee maal precies hetzelfde verhaal zonder het door te hebben. Ik wist het meteen, dit was foute boel. Direct heb ik zijn huisarts gebeld en er kon een recept voor ‘pammetjes’ opgehaald worden. De dagen daarna heb ik in allerlei gesprekken met zijn vrienden, de huisarts en later ook met de psychiater aangegeven dat het echt flink mis was. Doordat het mijn vriend, naar hen toe, lukte de schijn op te houden duurde het best nog een tijd voordat men mij serieus nam. ‘Mevrouw het valt allemaal wel mee met uw vriend’ beweerde de psychiatrisch verpleegkundige nog. Later heb ik van deze verpleegkundige een excuus gekregen toen bleek dat mijn vriend in een manie beland was en ik het toch wel goed gezien had. Zeer spannende en angstige weken volgenden. Tot mijn vriend van de één op de andere dag in zijn ‘gekte’ onze relatie verbrak. Hij was totaal in de war, ik herkende hem nauwelijks meer.

Na de breuk heb wij elkaar nog éénmaal gezien. Hij kwam zijn spullen ophalen. Ik had mijn koksmessen weggeruimd en de buren ingelicht, zo bang was ik. Kort daarna werd hij opgenomen. Het heeft lang geduurd voor ik de hele situatie een plek kon gegeven. Ik hield echt van hem. Met hem had ik geprobeerd een kind te krijgen. Bovendien was ik van zijn kinderen gaan houden.

Vandaag zag ik voor het eerst een recente foto van hem. God, wat ziet hij eruit. Het eerste wat door mijn hoofd schoot was: ‘Pffff, die dans ben ik ontsprongen.’ Hoe naar ik het ook voor hem en zijn dierbaren vind. Als hij het niet had uitgemaakt, waren wij waarschijnlijk nu nog samen. Wij zouden dan een zeer gestructureerd leven moeten leiden. Een leven zonder gekkigheid, late avondjes en drank. Laat staan door een tijdzone heen reizen, dat zou te veel risico’s opleveren. Ik zou voortdurend op mijn hoede zijn of hij medicijntrouw is en bang zijn voor een nieuwe episode.

‘Het gaat je goed, S’. -by Bregje

Geplaatst in Personal

Arme zieltjes

Je zal als puber maar niet mee kunnen komen op de middelbare school omdat het niveau te hoog voor je is. Wat zal dat met je zelfbeeld en levensgeluk doen in een toch al zo ingewikkelde periode in je leven, de puberteit. Dat moet wel zijn weerslag hebben op je ontwikkeling.

Docenten van middelbare scholen zien steeds meer brugklassers op een te hoog niveau binnenkomen. Met alle gevolgen van dien. Laat staan wanneer kinderen niet geleerd hebben om om te gaan met tegenslagen en teleurstellingen*.

Is dit te wijten aan het schooladvies van de basisschool? Miscchien ten dele. Fouten kunnen gemaakt worden dus ook bij het geven van een schooladvies. Bovendien denk ik dat een definitief schooladvies veel beter pas op latere leeftijd gegeven zou moeten worden. Maar dit terzijde. Wat ik wel kwalijk vind is als scholen niet vasthouden aan hun eigen bevindingen en zich laten meeslepen of overrulen door argumenten van ouders. Of erger nog dat leerkrachten zich laten omkopen of bezwijken onder de druk van dreigementen dat ouders een rechtszaak zullen aanspannen. Zeker wanneer dit gebeurt doordat de leerkracht onvoldoende backup krijgt van de leidinggevende.

De prestatiedruk op kinderen is de laatste jaren flink toegenomen. Veel ouders beschouwen het VMBO als het afvoerputje van de maatschappij en zullen er alles aan doen om te voorkomen dat hun kind daar heen zal gaan, zelfs als de Cito-score daar wel op duidt. Vanaf groep zeven draait alles om het schooladvies. Kinderen worden massaal naar huiswerkbegeleiding gestuurd en worden klaar gestoomd voor de Cito-eindtoets. Ga maar na wat voor een stress dit geeft. Door al deze begeleiding en extra oefening kan het zijn dat het kind inderdaad een hogere score krijgt dan dat het in voorgaande jaren heeft behaald. Maar of een kind dat hogere niveau ook vast kan houden, meestal niet. Zo schijnt er ook een groep ouders te zijn die op eigen houtje een IQ test laat afnemen bij hun kind en daarmee schermt. Alsof de leercapaciteit van een kind het enige ingrediënt is waar naar gekeken wordt bij het tot stand komen van het schooladvies. Hiervoor wordt gekeken naar hoe goed een kind instaat is om zelfstandig te werken, hoe het zelfvertrouwen is, de concentratie, de leermotivatie maar ook hoe de huiswerkattitude van het kind is. Met alleen een hoog IQ kom je er niet.

Zo denk ik dat je als kind een stuk gelukkiger zal zijn wanneer je naast school ook nog een leven kan hebben. Bovendien ben ik er van overtuigd dat je beter kan opklimmen naar een hoger niveau of beroepsopleiding dan dat je afzakt naar een lager niveau. Ervaring leert dat maar weinig kinderen na afzakken qua niveau de kracht en energie hebben om alsnog weer op te klimmen.

Waar komt deze prestatiedruk vandaan? Mijn verklaring zou zijn dat anno 2020 mensen steeds meer denken dat het leven maakbaar is en daarmee succes en falen een keuze is. Door deze maatschappelijke druk willen ouders, meer dan ooit, het beste uit hun kind halen en vergeten daarbij om echt naar hun kind te kijken en het te accepteren zoals het is. Niet al onze kinderen kunnen later arts of advocaat worden. Sterker nog, ik hoop dat wij over een paar jaar überhaupt nog een loodgieter kunnen laten komen.

Kort om: Mijn advies zou zijn. Stimuleer maar overvraag uw kind niet. Begeleid het op een manier dat talenten tot bloei komen, in het tempo en de mate die past bij het kind. Zoek samen een school die een brugklas met meerdere schooltypes aanbiedt, bijvoorbeeld vmbo/havo. Hiermee wordt de uiteindelijke keuze voor een schooltype uitgesteld en krijgt een kind de kans zich te ontwikkelen op eigen tempo en niveau. -by Bregje

*Lees over dit onderwerp ook mijn blog ‘curlingouders’.

Geplaatst in Personal

Mijn nieuwjaarswens voor 2020

Iedereen bedankt voor alle lieve, warme en openhartige reacties die ik heb mogen ontvangen op mijn blogs ‘Childlesss-not-by-choice’.

Vooral door jullie openhartige verhalen voel ik mij gesteund en niet alleen staan. Juist daarom zou het zo waardevol zijn als anderen deze verhalen ook zouden kunnen horen. Maar wat maakt het dat jullie wel je verhaal aan mij toevertrouwen maar er voor schromen het publiekelijk te delen?

Door alleen onze gelukkige momenten met anderen te delen -met name op social media- creëren wij met z’n allen een schijnwereld. Een schijnwereld die alle stigma’s, taboes en schaamte in stand houdt. Natuurlijk hoef je niet je vuile was buiten te hangen, maar hoe fijn zou het zijn als wij allemaal wat minder krampachtig zouden kunnen zijn over onze onvolmaaktheden en tegenslagen in ons leven. Echt waar, iedereen heeft zijn eigen shit. Je bent echt niet de enige.

Je kwetsbaar opstellen kan doodeng voelen. Ik heb hier, zeker in het begin, enorm mee geworsteld tijdens het schrijven van mijn blogs. Stel dat men mij zwak vindt of nog erger dat ik afgewezen wordt. Het blijft altijd een risico en misschien zijn er wel mensen die voldoening halen uit het consumeren van mijn verhaal om zichzelf daardoor beter voelen. Gelukkig heb ik dat nooit aan den lijve ondervonden. Uit de vele reacties maak ik op dat mensen zich in mijn verhaal herkennen en dat het hen steun biedt. Je kwetsbaar opstellen geeft anderen de mogelijkheid zich ook open op te stellen. Deze wetenschap sterkt mij om mijn verhaal te blijven delen.

Dit brengt mij bij mijn wens voor 2020. Laten wij met z’n allen uit de schijnwereld stappen en wat vaker laten zien wie wij echt zijn.-by Bregje

Geplaatst in Personal

Lieve Marieke,

Wat was ik teleurgesteld dat juist jij, mijn hartsvriendin van vroeger, niet op de reünie van de basisschool aanwezig was. Ik had mij er zo op verheugd jou weer te zien. Vanaf de kleuterschool waren wij onafscheidelijk. Zag je jou dan zag je mij en andersom. Niet alleen op school maar ook daarbuiten. Beiden hadden wij geen andere vriendschappen, wij hadden elkaar. Na de basisschool ging ik verhuizen en scheidden onze wegen.

Wij hebben in de jaren daarna nog enkele malen contact gehad. Ondanks dat wij elkaar uit het oog verloren waren zat jij nog altijd in mijn hart. Altijd op 24 mei, jouw verjaardag, dacht ik aan jou en vroeg ik mij af hoe het met je zou gaan.

Na de reünie wist ik je e-mailadres te achterhalen. Ik zette je naam op mijn to-do list. Ik zou je in de kerstvakantie mailen.

Marieke ik had nog zo graag met jouw willen terug kijken op onze jeugd, je willen laten weten hoe belangrijk onze vriendschap voor mij was en ik had willen weten hoe het jouw verder was vergaan in het leven.

Wie had dat kunnen bedenken … ik was te laat. Een paar dagen na kerst werd je gevonden in je apartment. Net als bij je zus, had je hart het begeven. Men was jou gaan zoeken omdat je niet was komen opdagen op je werk en dat terwijl je daar altijd zo accuraat en toegewijd was.

Lieve Marieke, had ik je toen maar meteen gemaild…. -by Bregje

Mijn gedachten gaan uit naar jouw moeder, je zussen en broer Andries.

Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice IX feestdagen

Wat ‘the most wonderful time of the year’ zou moeten zijn, vind ik de moeilijkste tijd van het jaar.

Ik deel hier mijn verhaal niet uit verwijt of om medelijden te wekken, maar meer om begrip en steun te krijgen voor wat mijn onvervulde kinderwens met mij doet. Kinderloosheid is iets blijvends, iets wat niet zal verdwijnen, hooguit zal veranderen. Keer op keer word ik geconfronteerd met gebeurtenissen die aan mij voorbij gaan. Dit kunnen grote dingen zijn zoals geboorte, afstuderen of straks oma worden, maar juist ook de alledaagse oh zo gewone dingen als je kind instoppen, de armpjes om je heen als het gevallen is, de trotst en de vertedering die je als ouder voelt. Gemis wat altijd blijft bestaan.

De decembermaand is een periode waarin het gezin centraal staat en alles draait om het gezellig samen zijn. De media speelt hier handig op in. Je wordt voortdurend geconfronteerd met gezellige plaatjes van kinderen met rode koontjes tijdens sinterklaasavond en families aan het kerstdiner.

Vrienden worden opgeslokt door alle activiteiten met hun gezin waar ik als vrouw zonder kinderen niet bij hoor: Sint Maarten, de intocht van Sinterklaas, surprises maken, pakjesavond en het kerstdiner op school met aansluitend de eindejaarsborrel voor de ouders.

En als kers op de taart het kerstdiner met mijn eigen familie. Tuurlijk hoor ik daarbij. Maar als je bedenkt dat alleen al mijn oudste ‘broer’ met zijn gezin ondertussen het gezelschap met z’n achten vertegenwoordigt, terwijl ik alleen kom, dan kan je je voorstellen dat dit mij niet in de koude kleren gaat zitten.

Tweede kerstdag ga ik lekker met een dierbare vriendin trainen en mag ik alle opgebouwde spanning en frustraties eruit slaan. Wat zal ik blij zijn als ook oud en nieuw voorbij is en het weer 2 januari is.

Voordat mijn vrienden kinderen kregen gingen wij met oud en nieuw altijd uit met z’n allen. Inmiddels blijft eigenlijk iedereen thuis en viert de jaarwisseling in gezinsverband met vrienden of buren met kinderen in vaak dezelfde leeftijdscategorie als hun eigen kroost. Niemand vindt dat raar of heeft daar een oordeel over. Als ik het zou vragen, zou ik mij naar alle waarschijnlijkheid zo kunnen aansluiten, maar gezien ik de hele week al grieperig ben, blijf ik eigenlijk liever thuis. Al weet ik intussen uit ervaring dat ik mij dan wel zal moeten wapenen tegen de oordelen van anderen.

Oud en nieuw is onderhand een zwaar overrated feestje geworden wat overigens niet betekent dat het niet gezellig kan worden. Maar geef ze de kost die de tijd tot middernacht uitzitten om klokslag 12:00 elkaar in de armen te vallen en gelukkig nieuwjaar te wensen om vervolgens zo snel mogelijk hun bed in kruipen.

Uitgaan heb ik in mijn leven meer dan voldoende gedaan, dat mis ik zeker niet. Stiekem wil ik niks liever dan met een eigen gezinnetje de jaarwisseling vieren, maar die keuze is er niet. De keuze is dus of mij aansluiten of alleen thuisblijven met de jaarwisseling. Welke keuze ik ook maak het blijft een beladen moment waarop de pijn, het verdriet, de leegte en het gemis extra zwaar valt. -by Bregje