Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice X tien jaar later

Bijna een decennium gelden stond ik voor een ingrijpende beslissing die de rest van mijn leven zou gaan bepalen. Ik stopte op 40 jarige leeftijd met mijn fertiliteitstraject. Het heeft nog zeker een aantal jaar geduurd voor het besef van deze beslissing echt indaalde. Lang hield ik mijzelf voor dat er nog een mogelijkheid was om moeder te worden.

In de afgelopen tien jaar heb ik alle fasen van rouw doorlopen en doorleefd. Voor het eerst denk ik te durven zeggen dat ik mijn lot heb aanvaard. Ik zal nooit een moeder zijn. Ik hou hierin liever nog een slag om de arm omdat ik weet dat een rouwproces grillig kan verlopen. Langzaamaan zie ik steeds meer de voordelen van het niet hebben van kinderen. Dit betekent niet dat ik nu nooit meer verdrietig zal zijn. ‘Ongewenste kinderloosheid reist in alle levensfasen met je mee.’ * De gapende wond is nu een trekkend litteken. Daar waar het zien van zwangere vrouwen mij eerst onnoemlijk veel pijn deed raakt het mij nu wanneer ik ouders vol trots hoor vertellen over hun tieners en jong volwassen kinderen.

De omslag in mij is mede gekomen door een gesprek dat ik had met een vriendin die rond dezelfde tijd ongewenst kinderloos bleef. Stoer als zij is heeft zij vlak daarna het roer omgegooid en is zij gaan reizen. Ik vroeg haar hoe zij nu omgaat met het gegeven dat zij geen moeder is geworden. Zij gaf aan dit al geruime tijd geleden een plek te hebben geven. Zij is vooral dingen gaan doen die je mèt kinderen niet kan doen. Uiteraard heeft zij ook haar momenten van gemis, maar zij heeft haar focus verlegd. Vooral haar opmerking ‘Je kan het toch niet meer veranderen’ is bij mij bijgebleven.

In diezelfde tijd ontmoette ik een vrouw die als ongewenst kinderloze bewust kiest voor omgang met een groep gewenst kinderloze vrouwen omdat zij een positieve drive hebben om te genieten van een leven zonder kinderen.

Daar waar in de Coronatijd mijn leven in alle rust door kabbelde stond de wereld van veel ouders met kinderen op z’n kop. Ik zag de struggling van ouders die, naast het draaiend houden van een huishouden, niet alleen moesten thuiswerken maar ook nog eens hun kinderen moesten begeleiden bij het thuisonderwijs. Twentyfourseven alle ballen hoog houden. Probeer het dan maar thuis gezellig te houden.

Het zou fijn zijn geweest als ik deze omslag, net als die vriendin, eerder had gemaakt. Waarschijnlijk doordat ik in hetzelfde leven ben gebleven en vrienden om mij heen allemaal gezinnen stichtten is dit mij niet eerder gelukt. Ieder zijn eigen rouwproces denk ik dan maar.

Toen ik besloot een streep te zetten onder mijn fertiliteitstraject heb ik een aantal opmerkingen gekregen in de trant van ‘Dan heb je niet echt moeder willen worden’. Nu vrees ik wederom voor soortgelijke reacties. Gelukkig weet ik zelf beter en ben ik blij met deze omslag. Ik moet en wil door! -by Bregje

*citaat: Simone Sinjorgo

Geplaatst in Personal

Lieve Marieke,

Wat was ik teleurgesteld dat juist jij, mijn hartsvriendin van vroeger, niet op de reünie van de basisschool aanwezig was. Ik had mij er zo op verheugd jou weer te zien. Vanaf de kleuterschool waren wij onafscheidelijk. Zag je jou dan zag je mij en andersom. Niet alleen op school maar ook daarbuiten. Beiden hadden wij geen andere vriendschappen, wij hadden elkaar. Na de basisschool ging ik verhuizen en scheidden onze wegen.

Wij hebben in de jaren daarna nog enkele malen contact gehad. Ondanks dat wij elkaar uit het oog verloren waren zat jij nog altijd in mijn hart. Altijd op 24 mei, jouw verjaardag, dacht ik aan jou en vroeg ik mij af hoe het met je zou gaan.

Na de reünie wist ik je e-mailadres te achterhalen. Ik zette je naam op mijn to-do list. Ik zou je in de kerstvakantie mailen.

Marieke ik had nog zo graag met jouw willen terug kijken op onze jeugd, je willen laten weten hoe belangrijk onze vriendschap voor mij was en ik had willen weten hoe het jouw verder was vergaan in het leven.

Wie had dat kunnen bedenken … ik was te laat. Een paar dagen na kerst werd je gevonden in je apartment. Net als bij je zus, had je hart het begeven. Men was jou gaan zoeken omdat je niet was komen opdagen op je werk en dat terwijl je daar altijd zo accuraat en toegewijd was.

Lieve Marieke, had ik je toen maar meteen gemaild…. -by Bregje

Mijn gedachten gaan uit naar jouw moeder, je zussen en broer Andries.

Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice IX feestdagen

Wat ‘the most wonderful time of the year’ zou moeten zijn, vind ik de moeilijkste tijd van het jaar.

Ik deel hier mijn verhaal niet uit verwijt of om medelijden te wekken, maar meer om begrip en steun te krijgen voor wat mijn onvervulde kinderwens met mij doet. Kinderloosheid is iets blijvends, iets wat niet zal verdwijnen, hooguit zal veranderen. Keer op keer word ik geconfronteerd met gebeurtenissen die aan mij voorbij gaan. Dit kunnen grote dingen zijn zoals geboorte, afstuderen of straks oma worden, maar juist ook de alledaagse oh zo gewone dingen als je kind instoppen, de armpjes om je heen als het gevallen is, de trotst en de vertedering die je als ouder voelt. Gemis wat altijd blijft bestaan.

De decembermaand is een periode waarin het gezin centraal staat en alles draait om het gezellig samen zijn. De media speelt hier handig op in. Je wordt voortdurend geconfronteerd met gezellige plaatjes van kinderen met rode koontjes tijdens sinterklaasavond en families aan het kerstdiner.

Vrienden worden opgeslokt door alle activiteiten met hun gezin waar ik als vrouw zonder kinderen niet bij hoor: Sint Maarten, de intocht van Sinterklaas, surprises maken, pakjesavond en het kerstdiner op school met aansluitend de eindejaarsborrel voor de ouders.

En als kers op de taart het kerstdiner met mijn eigen familie. Tuurlijk hoor ik daarbij. Maar als je bedenkt dat alleen al mijn oudste ‘broer’ met zijn gezin ondertussen het gezelschap met z’n achten vertegenwoordigt, terwijl ik alleen kom, dan kan je je voorstellen dat dit mij niet in de koude kleren gaat zitten.

Tweede kerstdag ga ik lekker met een dierbare vriendin trainen en mag ik alle opgebouwde spanning en frustraties eruit slaan. Wat zal ik blij zijn als ook oud en nieuw voorbij is en het weer 2 januari is.

Voordat mijn vrienden kinderen kregen gingen wij met oud en nieuw altijd uit met z’n allen. Inmiddels blijft eigenlijk iedereen thuis en viert de jaarwisseling in gezinsverband met vrienden of buren met kinderen in vaak dezelfde leeftijdscategorie als hun eigen kroost. Niemand vindt dat raar of heeft daar een oordeel over. Als ik het zou vragen, zou ik mij naar alle waarschijnlijkheid zo kunnen aansluiten, maar gezien ik de hele week al grieperig ben, blijf ik eigenlijk liever thuis. Al weet ik intussen uit ervaring dat ik mij dan wel zal moeten wapenen tegen de oordelen van anderen.

Oud en nieuw is onderhand een zwaar overrated feestje geworden wat overigens niet betekent dat het niet gezellig kan worden. Maar geef ze de kost die de tijd tot middernacht uitzitten om klokslag 12:00 elkaar in de armen te vallen en gelukkig nieuwjaar te wensen om vervolgens zo snel mogelijk hun bed in kruipen.

Uitgaan heb ik in mijn leven meer dan voldoende gedaan, dat mis ik zeker niet. Stiekem wil ik niks liever dan met een eigen gezinnetje de jaarwisseling vieren, maar die keuze is er niet. De keuze is dus of mij aansluiten of alleen thuisblijven met de jaarwisseling. Welke keuze ik ook maak het blijft een beladen moment waarop de pijn, het verdriet, de leegte en het gemis extra zwaar valt. -by Bregje