Geplaatst in Personal

Childless-not-by-choice VIII ‘geluksmomentje’

Vrijdagmiddag tegen tweeën in groep 5. De kinderen moeten nog een half uurtje zelfstandig werken en daarna is er tijd voor een creatieve opdracht. Wanneer ik tijdens mijn ronde langs alle tafeltjes bij Alex kom geeft hij aan geen zin meer te hebben om te werken. We hebben een kort gesprekje over wat hij en ik wel en niet leuk vinden en soms toch moeten doen. Helaas bestaat het leven nu eenmaal niet alleen maar uit leuke dingen.

Alex vertelt mij dat hij eigenlijk nooit zin heeft om naar school te gaan, behalve de vrijdag. Nietsvermoedend vraag ik hem waarom hij wel graag op vrijdag naar school gaat. ‘Omdat jij er dan bent.’ Ik geef hem te kennen dat ik het ook fijn vind dat hij er is.

Wanneer ik even later naar hem kijk zie ik hem geconcentreerd werken. -by Bregje

Geplaatst in Personal

Wat zou jij doen?

Dat Amsterdam kampt met een groeiend lerarentekort is niemand vreemd. Vorige week heeft de eerste basisschool zijn deuren moeten sluiten.

Met name op de zogeheten achterstandsscholen is het tekort groot. De nood is zo hoog dat scholen door overmacht klassen samenvoegen of niet in staat zijn om een bevoegde leraar voor de klas te zetten. Geloof mij dit zijn geen uitzonderingen.

Zo stond ik gisteren voor een groep die de afgelopen weken al verschillende invallers had gezien. Op dagen dat er niemand beschikbaar is wordt de groep opgevangen door een assistent, niveau 3. Een schat van een meid, met hart voor de kinderen, maar duidelijk niet bekwaam.

Door het nijpende tekort loopt de werkdruk van de leerkrachten nog meer op met als gevolg dat hun weerstand afneemt. Ga er dan maar aan staan om geen klassen naar huis te sturen bij het uitbreken van een griepepidemie. Dat er snel iets moet gebeuren zal duidelijk zijn. Maar wat?

Vandaag kreeg ik een mail van de gemeente Amsterdam dat ik in aanmerking kom voor een gratis griepprik. Niet omdat ik qua gezondheid of leeftijd in de risico groep val maar puur omdat de gemeente hoopt hiermee de gevolgen van de griepgolf voor de scholen en leerlingen te beperken.

Een druppel op een gloeiende plaat. Zou jij je laten inenten? -by Bregje

Geplaatst in Personal

Curlingouders

De metafoor ‘Curling-ouders’, bedacht door de Deense psycholoog Bent Hougaard, slaat de spijker op zijn kop. Hij bedoelt hiermee de ouders die proberen, net als in de curling-sport, alle obstakels op het levenspad van hun kind weg te vegen. Uit liefde voor hun kind wordt, onder het mom van ‘kinderen worden al snel genoeg groot’, alles wat ook maar enig sinds kan leiden tot frustratie bij het kind weggepoetst.

Daar waar kinderen vroeger met weer en wind zelf naar school moesten fietsen worden zij nu gebracht. Als Sophietje verdrietig is omdat zij niet uitgenodigd is op het verjaardagsfeestje van haar klasgenootje dan belt mama toch gewoon even met de moeder van de jarige. Het gaat in sommige gezinnen zelfs zo ver dat de kinderen bepalen wat er gegeten wordt en hoe laat zij naar bed gaan.

In de vele jaren dat ik werkzaam ben geweest als kleuterjuf heb ik ouders erg zien veranderen. Ik kreeg steeds meer te maken met de zogeheten ‘Curlingouders’. Zo wilde een groepje ouders, notabene de ouders van de meest populaire kleuters, dat er geen uitnodigingen meer in de klas uitgedeeld zouden worden. Dit zou zielig zijn voor de kinderen die nooit uitgenodigd worden voor kinderpartijtjes. De grap is dat zij even vergeten dat dit leed niet weggehouden kan worden van kinderen. Alsof kleuters niet doorhebben dat er een feestje is als er een clubje klasgenootjes na schooltijd ingeladen wordt in een bakfiets.

Of ouders die bij het brengen, in het bijzijn van hun kind, melden dat hun Ollie vandaag niet zo lekker is en dat ik kan bellen mocht het niet meer gaan. Drie keer raden wat Ollie komt vragen als papa en mama uit het zicht zijn. Steevast reageer ik hierop met: ‘Ga nog maar even lekker spelen en als het echt niet gaat dan hoor ik het graag.’ Geloof mij dat, tot de eerste volgende tegenslag zich aandient, Ollie niet meer bij mij zal komen.

Zo ben ik een keer door een vader verweten dat ik zijn dochter zou hebben genegeerd. Om kinderen te leren omgaan met uitgestelde aandacht en om niet horendol te worden is één van mijn regels dat ik met een kind praat wanneer ik het aankijk. Ik zou zijn dochter hebben laten wachten toen ik in gesprek was met een andere kleuter. Om het meisje niet volledig te negeren legde ik mijn hand op haar schouders, maakte het gesprekje af en richtte mij vervolgens tot haar. Dit vond vader onaanvaardbaar.

Sinds een aantal jaar heb ik geen eigen vaste groep meer maar werk ik als inval-leerkracht. Ik heb nu minder vaak te maken met de Curlingouders zelf, maar kom ik het gedrag nog wel tegen bij de kinderen. Soms sta ik echt versteld. Zo had ik een grietje (10 jr) gewaarschuwd dat wanneer zij zich opnieuw niet aan een regel zou houden ik haar naar een hogere groep zou sturen. Op het moment dat zij zich wederom niet aan deze afspraak hield pakte ik haar leesboek van haar tafel en sommeerde ik haar om mee te lopen naar de andere groep. Haar reactie: ‘Maar ik heb geen zin om dit boek te lezen!’

Bij mijn laatste inval klus had ik een zes jarige jongen in mijn groep die moeite heeft met omgaan met teleurstellingen. Om hiermee te oefenen had ik willekeurig papier in verschillende kleuren uitgedeeld voor een opdracht. Kinderen mochten van mij onderling ruilen met kinderen uit hun eigen tafelgroepje. Laat nu net het kind waarmee dit jongetje wilde ruilen niet willen ruilen van kleur. Dit leidde tot een uitbarsting van schreeuwen. Bij een ander incident vroeg deze desbetreffende jongen of ik hem wilde helpen om iets in zijn tas te stoppen. Op mijn reactie ‘Ik denk dat jij dat zelf wel kan en anders mag je een ander kind om hulp vragen.’ floepte hij er ‘sufmens’ uit. Hier ligt voor mij een duidelijke grens. Gezien mijn functie als inval-leerkracht leek het mij handig om dit incident te delen met de directrice, een jonge dertiger. Ik vind het belangrijk dat een kind weet dat hier mijn grens ligt en dat het op zo’n moment even niet welkom is in de klas. De directrice was het hier niet mee eens en vergoelijkte het gedrag met het feit dat hij nog klein is en dat hij uit frustratie had gereageerd. Ga er maar aanstaan als dit gedrag niet in de kiem gemoord wordt en deze jongen straks in groep 8 zit. Het geen duidelijke grenzen stellen is niet alleen heel onveilig voor het kind, maar ook voor mij als leerkracht. Uiteindelijk, vier gelijksoortige incidenten verder, kwamen de directrice en ik tot een overeenkomst. Wanneer hij weer brutaal zou zijn zou ik hem, met een zandloper van 5 min, uit de groep mogen sturen. Hij is hierna nog éénmaal brutaal geweest.

Opvoeden met fluwelen handschoenen verhindert kinderen om uit te groeien tot evenwichtige, gezonde, prettige volwassenen. Opvoeden is vooral je kind leren ‘het zelf te doen’ waardoor het niet alleen leert zelfstandig te worden maar vooral ook dat het leert om te gaan met teleurstelling, impuls-beheersing, uitgestelde aandacht, verdriet en tegenslag. De kindertijd is juist de tijd waarin een kind, in de veilige omgeving van zijn opvoeders, hiermee kan oefenen, zodat het op latere leeftijd kan dealen met de tegenslagen en teleurstellingen die bij het leven horen. -by Bregje

Geplaatst in Personal

Dit geloof je niet…

In het centrum van Amsterdam ligt het luxe vijf sterren hotel ‘Okura’. De prijzen voor een overnachting variëren hier tussen de €184,50 voor een simpele hotelkamer en €12.500,- voor de Imperial Suite met een oppervlakte van 485 m2. De suite bevindt zich op de 17e en 18e etage en is voorzien van twee slaapkamers, twee badkamers en een privé-bioscoop. De suite biedt naast complete privacy ook een panoramische uitzicht over de stad. Gasten kunnen genieten van de vele faciliteiten en privileges die gepaard gaan met de meest prestigieuze en luxueuze suite van de Benelux. In een hotel als deze mag je toch wel enige service en representativiteit verwachten.

Bij aankomst lukt het mij, na enige worsteling met andere oude barrels, om mijn fietst te stallen in het overvolle fietsenrek tegenover de entree van het hotel. Door de glazenpui zie ik dat er wordt gewerkt aan de hoofdingang. Het rest mij om de nooddeur te nemen die opengehouden wordt door een plastic deurstopper. Met moeite wurm ik mij door de smalle opening naar binnen. Waar is toch die piccolo die voor mij de deur openhoudt en mij de receptie wijst. Eenmaal binnen in dit prestigieuze hotel vraag ik de schoonmaker, die dichter bij mij staat dan de ‘dienstdoende’ piccolo, waar de receptie is.

Achter de balie van de receptie staat ‘Floris’. Floris ziet eruit als het prototype student medicijnen in zijn colbert met te korte mouwen. Elke sociale klasse kent zijn eigen namen. Zo is de naam Floris een echte elitenaam, ook wel NRC- of hockeynaam genoemd. Deze Floris doet zijn naam zeker eer aan, zijn uiterlijk past precies bij hem. Of Floris met zijn te korte mouwen ook in het luxe Okura past is nog maar de vraag.

Wanneer ik de dinerbon, waarvoor ik was gekomen, moet afrekenen leg ik mijn pas op het pinapparaat. Floris geeft aan dat ik niet contactloos kan betalen. Op mijn uiterst verbaasde reactie dat ik in een luxe hotel als het Okura verwacht contactloos te kunnen pinnen krijg ik terug: ‘Wij houden graag oude tradities in ere, mevrouw.’ Beetje jammer alleen dat onze Floris, met zijn tradities, niet thuis geeft op het moment dat ik een kamer wil boeken voor de prijs van 10 jaar geleden. -by bregje

Geplaatst in Personal

Lekker hypocriet (Dutch version)

Tik maar eens voor de gein ‘vegan’ en ‘Berlin’ in bij zoekopdrachten.

De lijst die dan verschijnt is oneindig. In heel hip Berlijn struikel je over de verantwoorde eettentjes en winkeltjes. Maar ondertussen….

Ik sta verstelt van het grote aantal mensen dat hier nog rookt en drinkt. Het ‘sjekkie’ onder de armen is misschien ‘verschwunden’, maar het wordt hier nog vol op gerold, gelikt en gerookt, ongeacht leeftijd en afkomst.

Ze mogen op dit gebied dan iets wat hypocriet zijn, maar klant vriendelijk zijn zij wel. De Amsterdammers kunnen dáár nog een puntje aan zuigen!!! -by Bregje

Geplaatst in Personal

Do we have to fear for the Dutch language to die out?

The official language of the Netherlands is Dutch. Most Dutch speak incredible English. They tend to be quite proud of their English proficiency.

There are around 500 000 internationals living in the Netherlands, which goes from the long-term expat to the one semester exchange student. Added on top of the amount of migrant workers who moved here in the 60’s mostly from Turkey and Morocco. That does make a lot of people and among them who do not speak (proper)Dutch. Other than that the Dutch language is facing strong competition from, English in the internet, television and social media, music and university education. The increasingly English language-orientated education is putting our population at a risk of losing part of the Dutch vocabulary. By thinking and writing exclusively in English we will lose part of our Dutch vocabulary and with it the ability to think in that language. Did you know that more people in Amsterdam speak English than in Los Angeles.

Language is always changing, evolving and adapting to the needs of it’s users. In the early days changes were so slow that from year to year we hardly noticed it. With the advent of new technologies our language changes fast. Due to these influences, a language always embraces new words and expressions as people come across new words and phrases in their day-to-day lives and integrate them into their own speech. Many of the changes that occur in language begin with the language of youngsters.

I am totally aware of the fact that language isn’t set in stone. Language changes over time, new words and expressions are added to the dictionary while others fall into disuse and disappear. It is unavoidable. I regret that so many great expressions and terms will be forgotten over time. As a language dies out, so too does a wealth of knowledge particularly in the field of culture and history. For example due to the historically large number of Jews in Amsterdam, Yiddish has certainly found its way into the local language. So does the 17th century cant language called Bargoens used by criminals, tramps and traveling salesmen as a secret code. Like the local language, Bargoens has many Yiddish loanwords. Up to a few decades ago it was part of the colloquial language for the inhabitants of Amsterdam. Nowadays it’s in danger of dying out.

It’s hard to imagine a language with 23 million native speakers being in danger of dying out if we do not put a stop to it. Not only would this mean the demise of our precious language but also of the country’s culture. -by Bregje